life Video

Gert fyrir kúrsinn tími haust 2009
Myndbigging gerð í pappakassa þar sem vídjóvél er komið fyrir. Vélin varpar því
sem er í kassanum á rauntíma upp á stórann vegg.
Ljósdíjóur eru í kassanum sem blikka sem sjást svo einnig þegar horft er á kas-
sann utan frá. Gefur til kynna að vídjóið sé í rauntíma.
Speglar, plöntur, nammi, mold, klippimynd og leikföng eru notuð  til þess að búa
til nýja veröld og fjarvídd.
Hugsunin á bak við myndvörpuninni væri eins og klippimynd í 3D.
Í stað þess að notast við tvívíðahluti er notast við þrívíða.
Hægt var stjórna stirk ljósins í verkinu svo umhverfið breyttist.

Dimmur kassi

Bjartur kassi

Seinni útgáfan

Minni kassi notaður undir innsetninguna.
Web cam notað í stað vídjóvélar.
Álfpappír í stað spegla sem gefur myndinni einskonar geim
áhryf.

Hlaupa með hljóð

Hlaupagjörningur með hljóð.

Efni : Góðar græjur, “ghettoblaster”, sem ganga fyrir batteríum og eru meðfærilegar. Tekið er á sprett og lagið spilað, í mínu tilfelli var það lag sem ég gerði sem fékk mig til að hlaupa. Hér má hlusta á það

Gjörningurinn endist eins lengi viðkomandi þolir. Í mínu tilfelli þá hljóp ég í burtu og lét mig hverfa.

/

Klængsi

HREYFIMYNDIR

notast var við eftirfarandi:

ljósvarpi, glærur, límband, penni og síðan borð sem passaði ágætlega um þetta.

gjörningurinn fólst síðan í því að toga glærurnar nógu hratt gegnum þetta annars viðkvæma apparat sem myndaði að lokum ágætis hreyfingu í sjálfu sér… myndir fylgja hér til útskýringar:

- Bergur

Stafræn hliðræna

-Leó Stefánsson

Endurtek

Axel Diego & Leó Stefánsson

Edvard Grieg Museum

Ever been to the Edvard Grieg Museum?:

Edvard Grieg Museum from Bryndis Bjornsdottir on Vimeo.

Direct film I

-Leó Stefánsson

Hljóðverk, Ddemantur
Tekin nokkur lög fyrir í GarageBand yfirborðið skoðað.
Laginu er síðan staflað ofan á hvort annað með sekúndu á milli,
þannig að lagið verður óþekkjanlegt og myndi einskonar hljóð vegg
sem munstur af hljóðum og á skjánum.
Lagið sem var valið var eftir hljómsveitina Battles og heitir Ddiamondd.
verkið fylgið á CD.

linkur inn á hljóðið

http://klaengur.org/uploads/Ddemantur.mp3

Hlaupa

Hlaupa from Klængur Gunnarsson on Vimeo.

Skuggaleikhús-fyrir Kvikmyndlist áfangann

Skuggaleikhús þar sem staðið er fyrir aftan vel upplýstan skerm í pappírsbúning sem gefur af sér skugga sem líkist hinu hefðbundna tákni fyrir konu (sem er meðal annars notað til að merkja almennings klósett). Fyrir aftan skerminn er einnig myndvarpi með glæru á sem er búið að hella smá dropa af vatni. Dropin myndar skugga af hugmynda blöðru líkt og þeirri sem fyrirfinnst í teiknimyndum. Fyrir framan skerminn er gler kassi sem er vel upplýstur en á honum liggja orð sem eru skrifuð á glærupappír og klippt út.  Á kassanum segir: “Hugdettur: skiptið út orðunum, bætið við, ein í einu”. Áhorfandanum er beðin um að taka þátt með því að lappa fyrir aftan skerminn og setja orð sem eru rituð á glærupappírnum í vatnsdropann sem liggur á myndvarpanum. Hinum megin við skermin birtast orðin í hugmynda blöðrunni – Dísa

Oskar Wilhelm Fischinger

Oskar Wilhelm Fischinger fæddist í Þýskalandi árið 1900 og var fjórða barn foreldra sinna af sex. Ungur að aldri fékk hann áhuga á myndlist en fyrst og fremst tónlist sem átti hug hans allan. Hann lærði á fiðlu og ætlaði sér að verða tónlistarmaður sem hafði gríðarlega mikil áhrif á allan hans feril. Þegar Fischinger kynntist verkum Walter Ruttmann frumkvöðli í abstract kvikmyndagerð varð hann fyrir miklum áhrifum. Þegar Fischinger var um tvítugt var hann byrjaður að gera tilraunir með teiknimyndir sem unnar voru úr leir sem var mjög tilraunakennt á sínum tíma. Þegar Fischinger var 24 ára gamall var hann ráðinn af Louis Seel til að búa til teiknimyndir fyrir stærri áhorfendahópa. Meðfram þeirri vinnu gerði Fischinger áfram tilraunir og þróaði hugmyndir sínar.Á árunum 1926-1927 sendi hann myndir sínar með mismundandi tónlistar og hljóðaverkum. Á þessum árum gerði hann fyrstu abstract kvikmyndina sem vitað er um að hafi verið send með litum og tónlist, spilað samtímis. Fischinger sem á þessum tíma bjó í Munich lenti í miklum fjárhagserfiðleikum og áhvað að flýja innheimtuaðgerðir. Hann tók mikilvægustu tækin sín og gekk 350 mílur til Berlínar. Á leiðinni skaut hann á kvikmyndavélina sína single frame kvikmynd sem seinna varð að kvikmyndaverkinu: Gengið frá Munich til Berlínar eða Walking from Munich to Berlin. Fljótlega var hann kominn með vinnu við að gera tæknibrellur fyrir hinar ýmsu kvikmyndir. Það varð þó eylíf barátta hans að koma eigin kvikmyndum á framfæri og í framleiðslu við fátækar undirtektir. Verk hans frá þessum tíma eru stundum sögð fyrstu tónlistarmyndböndin og magnaðar tæknibrellur hans miðað við þennan tíma gerðu það að verkum að hann var kallaður galdramaðurinn við Friedrichstrase eða the Wizard of Friedrichstrase. Það voru vinsældir kvikmyndarinnar Komposition in Blau frá árinu 1935 sem urðu til þess að umboðsmaður frá Paramount Pictures bauð honum að koma og vinna í Bandaríkjunum. Fischinger var hins vegar ekki lengi hjá Paramount vegna listræns ágreinings. Þetta var á þeim tíma sem fólk skildi teiknimyndir í gegnum Mikka mús en abstract kvikmyndir Fischingers fóru nýjar leiðir langt á undan sinni samtíð. Þekktasta verk Fischingers sem hann gerði í Bandaríkjunum var hluti úr kvikmyndinni Fantasía eftir Disney. Samstarf þeirra var ekki gott og þótti Disney Fischinger allt of framúrstefnulegur og ekki nógu tilbúinn til málamiðlana. Þessi þvermóðska kemur kannski ekki á óvart þegar áhrifavaldar hans eru skoðaðir. Kandinsky, Albers og Klee voru allir myndlistamenn (málarar) sem Fischinger tengdi sig við. Það er því ekkert skrýtið að eftir mikla togsreitu í kvikmyndagerð fór hann að sækja æ meira í málverkið þegar leið á ævina.

Karon

Svart tími

Sequence á gjörningi að fara í poka !

kynningarplakat

LOKA SÝNING!!! treiler….

Lokasýningin verður haldin þriðjudagskvöldið 8. desember kl. 8.

Bannerkeppni!!!

Frestur til að skila banner fyrir bannerkeppnina rennur út á miðnætti mánudaginn 7. desember.  Bannerinn þarf að vera 770 x 200 pixlar.  Gangi ykkur vel og megi besti bannerinn vinna!

-Bannernefndin

Francis Alÿs

Kynning á Francis Alÿs.

Francis Alÿs er Belgískur sjónlistarmaður sem býr og starfar í Mexíkóborg. Hann er menntaður sem arkitekt og lærði bæði í Belgíu og á Ítalíu. Hann vinnur með hina ýmsu miðla; videó, ljósmyndir, málverk og fleira. Á vefsíðu Alÿs, http://francisalys.com/, eru stikk orð sem lýsa list hans vel. Hér eru nokkur : When Faith Moves Mountains, Ice, Turista, Lima, video, tourist, walk, Venice, Architettura, art, artwork, MoMa og svo framvegis..

Hans þekktasta verk er líklegast When Faith Moves Mountains en það er  gjörningur átti sér stað árið 2002 í Lima, Perú. Hann fékk í lið með sér 500 sjálfboðaliða og hver og einn flutti eina skóflu af sandi og þannig flutti hann hluta af landi og breytti þar með landfræðilegri staðsetningu um nokkrar tommur.

Eitt af vídeó verkum hans sem ég hreifst sjálfur hvað mest af er verkið Railings frá árinu 2005.  Þar gengur hann meðfram grindverki í kringum almenningsgarð í miðborg Lundúna og slær á grindverkið. Hann gengur nokkrar hringi og endar svo á rölti um borgina og slær á öll grindverk og býr til hljóð.

Áhugavert viðtal við Alÿs :

Abstrakt, rokk og ról

- bergur eyrnamergur

Tilraun.

Þetta er endurgerð af því sem tilraunin mín með filmuna átti að koma til skila. En tæknilegir örðuleikar urðu til þess að svo varð ekki.
Þannig er þetta tilraun til útskýringar.

John Cage

John Cage (1912-1992), fæddur í Californíu í BNA, var eitt mikilvægasta tónskáld tuttugustu aldarinnar.  Hann hóf nám sitt í Pomona College, þar sem hann komst að því að hefbundið skólakerfi hentaði honum ekki.

“I was shocked at college to see one hundred of my classmates in the library all reading copies of the same book. Instead of doing as they did, I went into the stacks and read the first book written by an author whose name began with Z. I received the highest grade in the class. That convinced me that the institution was not being run correctly. I left.”

-John Cage

Eftir þetta nær Cage svo að sannfæra foreldra sína um að hann muni læra meira af Evrópuferð en hann myndi gera í Pomona College.  Hann fer því til Parísar og stúderar gotneska og gríska byggingalist.  Hann finnur sig þó ekki í því og getur ekki hugsað sér að eyða ævi sinni í það.  Hann byrjar að hlusta á klassíska tónlist, s.s. Bach og Stravinsky, og er um leið farinn að vinna í ljóðlist, málverki og tónlist um leið og hann ferðast um Evrópu.

Cage kom aftur til BNA 1931 og vann fyrir sér með því að halda fyrirlestra um nútímalist.  Tveimur árum seinna ákveður hann svo að helga líf sitt tónlist og segir m.a. “The people who heard my music had better things to say about it than the people who looked at my paintings had to say about my paintings”.

Hann kynnist aðal kennara sínum og áhrifavaldi, Arnold Schoenberg, þetta sama ár.  Hann lærði hjá honum í UCLA en bað hann svo um einkatíma.  Málið var bara að hann átti ekki efni á því.  Schoenberg bauð því kennslu sína endurgjaldslaust, ef Cage sverði það að helga líf sitt tónlist.  Cage féllst á það og virti eiðinn allt þar til hann dó í ágúst 1992.

Variations V (1965)

John Cage vann fyrir sér sem undirleikari fyrir dansara í UCLA og kynntist þar Merce Cunningham.  Í Variations 5, þar sem Cage vinnur með Cunningham og Nam June Paik, eru nóturnar ákveðnar með því að kasta pening og dansarar stjórna verkinu með því að dansa við ljósnema og breyta útvarpsbylgjum með því að staðsetja sig nær eða fjær útvörpum.

Imaginary Landscape no. 4 (1951)

ORGAN2/ASLSP (1987)

ORGAN2/ASLSP, eða As slow as possible er verk sem var byrjað að flytja árið 2000.  Það er flutt á fyrsta orgelið sem vitað er um að hafi verið smíðað, í Halberstadt í Þýskalandi.  Orgelið er frá árinu 1361 og var því 639 ára gamalt þegar flutningur verksins hófst.  En það tekur einmitt 639 ár að flytja verkið.  Hver nóta er frekar mæld í mánuðum heldur en í hefðbundnum tímaeiningum sem notaðar eru í klassískri tónlist.  Nótunum er haldið niðri með sandpokum þannig að tónninn hljómar mjög lengi og hefur kirkjan orðið að vinsælum viðkomustað listunnenda og túrista.

Að lokum mælist ég til þess að þið kíkið á Water Walk, sem John Cage flutti í Ameríska skemmtiþættinum I’ve got a secret, 1960.

Water Walk (1960)

-Leó

Jeremy Blake

Jeremy Blake er fæddur 1971 og útskrifaðist með MFA gráðu frá San Francisco Art Institute. Hann kynntist Theresu Duncan, sem starfaði sem tölvuleikjahönnuður og menningarrýnir, og bjó með henni í San Francisco þar til þau fluttu til New York 2007.  Þau störfuðu mikið saman og sáust sjaldan sitt í hvoru lagi.  Sumir segja að ekki sé hægt að tala um Jeremy Blake án þess að minnast á Theresu Duncan.

Blake, sem var þekktur fyrir óhlutbundna videolist sína, var ekki lengi að skjótast upp á stjörnuhiminn listheimsins.  Hann sýndi m.a. í New York, París, Þýskalandi, Rússlandi, Spáni og Japan.  Blake var upphaflega málari og var aldrei mikið fyrir tölvur.  Hann áttaði sig þó á því, að það að raða saman punktum af ljósi í tölvu er ekki svo ólíkt því sem málarar gera þegar þeir fást við strigann.  Hann hófst því handa við að vinna lifandi afstraktmyndir í tölvunni og sýna þær með skjávarpa. 

Eins og sést hér að ofan er tenging Blake yfir í málverkið mjög rík.  Myndirnar „hanga“ uppi eins og málverk og áhorfendur geta gengið á milli og horft á verkið eins lengi og það lystir líkt að það myndi gera ef þetta væri hefðbundin málverk.  Því er eðlilegt að við skoðum videoverk hans sem málverk.

Ég mæli með því að þið kíkið á Guccinam (2000).  Videoið nýtur sín best í fullscreen og ég mæli með því að þið notið heyrnartól og slökkvið öll ljós í kringum ykkur til að njóta þess sem best.

Vídeólinkur á Guccinam.

Hér er video sem þið þekkið eflaust:

Punch Drunk Love

Í júlí 2007 framdi Theresa Duncan sjálfsvíg og Jeremy Blake sást ganga í hafið viku síðar.  Parið hafði haldið því fram að þau væru elt af Vísindakirkjunni í aðdraganda sjálfsvíganna.  Fjölmiðlar veltu fyrir sér hvort eitthvað væri til í frásögnum parsins og hvað það væri sem gæti fengið ungt par á hátindi ferils síns að binda enda á líf sitt.

-Leó

Hljóðverk

Öskur



Verkið samanstendur af spólu með upptöku
af því þegar ég stóð fyrir utan blokk
og öskraði. Á spólunni koma fram upplýsingar
um verkið. Þar stendur:  „Staðið var fyrir utan vel
upplýsta blokk að kvöldi til og öskrað. Hinir tóku undir“. 
Hlustað er á spóluna í stærðarinnar kassettutæki með heyrnartólum.

Uppruni líkamans



Verkið samanstendur af hljóðverki og skúlptúr.
Hljóðverkið samastendur meðal annars af
skoskum manni að lesa upp ljóð eftir mig á
íslensku um uppruna líkamans. Skúlptúrinn er viðarkassi
með marsipan stykki sem ber ýmsar vísanir í líkamann.
Vegna skúlptúrsins og lengd snúrunnar á heyrnatólunum
þarf áhorfandinn að nálgast verkið á eigin forsendum
sem í flestum tilfellum verður til þess að mikil nálægð myndast við
það.

Dísa

Verkefni: Myndband og gagnvirkni

29. okt til 1. des.

skiladagur er 1. des.

í þessu verkefni hafið þið frjálsar hendur til að vinna áfram með einhver þemu, form, tækni eða efni sem þið hafið unnið með í fyrri verkefnunum, en það er skilyrði að þið notist við myndband á einn eða annan hátt í verkinu sem þið skilið til yfirferðar. gagnvirkni er val í þessu verkefni og er Sigrún ykkur til trausts og halds með það.

24. nóv mun ég hitta ykkur, kl 9 einsog venjulega og þá þarf að vera komið form á verkið og það þarf að vera þannig tilbúið að það sé hægt að horfa á það / skoða það. það á ekki að vanta nein megin element í það. við ræðum saman sem hópur og síðan hafið þið 1 viku til að klára verkið endanlega. yfirferð með mér og sigrúnu byrjar þriðjudaginn 1. des kl 9 og þá þurfa öll verkin að vera alveg tilbúin.

-ks

Ýmislegt tengt hljóði…

Nokkrir gítarar, bassi, ísskápur og Audacity

Misgott fikt við hávaða og tíðni

WAVVES -  verkið sem var flutt í yfirferðinni

DEATH BY DOWNTOWN DÆMI (tekið upp rétt áður en “Hljóð” byrjaði í TÍMA)

Styttra hljóðdæmi frá Death By Downtown

Lengra hljóðdæmi frá Death By Downtown

- Bergur Thomas Anderson

Shirin Neshat

Shirin Neshat fæddist í Íran árið 1957. Eftir grunnnám í Íran flutti hún til Bandaríkjanna til að læra listir og hefur búið þar síðan. Hún býr núna í New York. Hún byrjaði sem ljósmyndari en hefur hægt verið að færast meira út í kvikmyndir. Fyrst sem innsetningar og vídjóverk, en með stuttmyndinni Zarin árið 2005 fór hún enn lengra inn á svið kvikmyndanna.

úr myndinni:  http://www.youtube.com/watch?v=1wNz9jK82U0

Árið 1970 var gerð bylting í Íran sem breytti öllu. Shirin Neshat gat ekki farið til Íran í 11 ár en þegar hún fór þangað aftur árið 1990 var það allat annar heimur en sá sem hún hafði skilið við 11 árum áður. Þetta varð innblástur að ljósmyndaseríunni ,,Women of Allah”. Þar tók hún myndir af konum í Íran með mjög sterkum tilvísunum í það óréttlæti sem henni fannst konur í Íran vera beittar. Það hefur síðan verið rauður þráður í verkum hennar allt til dagsins í dag.

Hún hefur unnið meira og meira með vídjó frá árinu 1996. Yfirleitt stillir hún upp tveimur vídjóum á móti hvort öðru sem sýna tvo ólíka heima múslimska veruleikans. Heim konunnar og karlsins, heim frelsisins og heim þeirra ófrjálsu, heim þeirra sem meiga tjá sig og heim þeirra sem fela tilfinnigar sínar. Þessir tveir heimar karla og kvenna á hennar gömlu heimaslóðum mætast á mjög gagnrýninn hátt í verkum hennar.

Turbulent:  http://www.youtube.com/watch?v=VCAssCuOGls

Nýjasta verk hennar er kvikmnd í fullri lengd; “Women without Men” sem er byggð á skáldsögu sem lengi hefur verið bönnuð í Íran. Sharin Neshat er hrifin af því hvað margir geta séð kvikmyndir. Henni finnst að svog fáir sjái listaverkin sem hún gerir og finnst gaman að geta náð betur til fjöldans í gegnum kvikmyndaheiminn. Hún talar samt um að hún sé ekki nærri eins frjáls í kvikmyndagerð og í myndlistinni til að gera það sem hún vill. Hún mun því að öllum líkindum ekki segja skilið við myndlistina þótt hún hafi þerna fundið annann áhrifaríkann miðil.

Hún getur ekki sýnt verk sín í Íran vegna þess hve gagnrýnum augum þau sjá Múslimska heiminn.

Nam June Paik

Nam June Paik, gjörningalistamaðurinn, tónskáldið og vídeó listamaðurinn, fæddist í  Kóreu árið 1932.  Frá ungum aldri spilaði hann á píanó en hann menntaði sig ýmist í listfræði og tónlistarsögu á háskóla stigi bæði í Japan og í Þýskalandi. Í Þýkslandi á sjötta  kynntist hann  einn af helstu áhrifavöldum sínum, John Cage. Í viðtali nefnir Paik tónleika sem hann fór á með Cage sem hann segir  að hafi breytt  lífi sínu. Paik kynntist einnig fluxus stefnunni á þessum tíma en fluxus stefnann var einnig undir miklum áhrif frá Cage.  Áhrifavaldar Paik verða til þess að hann tekur að hann reynir á viðtekna ramma innan myndlistarinnar  með því meðal annars að nota hversdagsleg viðfangsefni í listsköpun sinni.  Sjónræn menning og allt það áreiti sem henni fylgir verður Paik fljótlega hugleikið. Í viðtal nefnir hann að við áreiti snýr fólk sér annað hvort að hinu andstæða eða vellur sér upp úr áreitinu sjálfu. Hann segir að hann hafi til að byrja með gert minimalísk verk og má þá nefna Zen for film  (1962-1964). Í því verki lætur hann óframkallaða filmu renna í gegnum kvikmyndavél í átta mínútur. Paik snýr sér svo fljótlega að miðpunkti sjónrænnar menningar, sjónvarpið og vídeóið, og innlimur sig algjörlega í áreitið.

Árið 1963 gerir hann sinn fyrsta vídeó skúlptúr, Exposition of Music-Electronic Television, þar sem hann dreifði 12 sjónvörpum í sýningarsalnum og vann með raftæknilegu þætti sjónvarpsins til þess að breyta myndinni sem birtist á skjánum.  Í öðrum svipuðum skúlptúr breytti Paik myndinni sem breyttist á skjánum með stórum segli. Í viðtali tekur Paik fram að með að breyta myndinni svo sýnilega hafi fólk náð betur hvað hann var að eiga við í verkum sínum.

Paik heldur áfram skúlptúr hugleiðingum sínum þegar hann byrjar að skapa vélmenni. Vélmenni Paik eru einnig stór hluti af hugmyndafræði hans þar sem þau snerta á hugleiðingum Paik um tæknivædd nútímasamfélag.  Sum vélmennin innlimuðu einnig sjónvörp.

Annar þáttur sem er mjög mikilvægur í myndlist Paik er gjörningurinn. Árið 1964 flytur hann til New York og kynnist Charlotte Moorman en samvinna þeirra einkenntist mjög af því að sameina vídeó og gjörning. Í TV Cello voru sjónvörp sett upp á hvort annað þannig að þau minntu á selló. Moorman settist svo fyrir aftan skjánna og dróg bogan sinn líkt og hún væri að spila á þá. Í hverjum skjánnum birt myndir af henni og aðrir að spila á selló (Þá má einnig nefna TV Bra for Living Sculpture).  Ekki allir gjörningar þeirra innlimuðu vídeó heldur var fremur um að ræða gjörning þar sem þau ýmist spiluð á hljóðværi eða áttu í ákveðnum samskiptum með leikmuni. Sem dæmi þegar þau komu til  Íslands árið 1965.

Það sem er áberandi í list Paik er ekki einungis að nota miðla sjónrænna menningar heldur einnig að ganga að skemmtanagildi hennar. Í Good Morning Mr. Orwell er um að ræða Paik fyrstu alþjóðlegu gervihnatta innsetningu sem var send út á gamlarskvöld í New York árið 1984. Með þessu viðburði mynduðust tengsl milli ólíkra landa, rýma og tíma í fremur kaotísku en skemmtilegu samblöndun af list og dægur menningu.

Steina og Woody Vasulka

Steina Vasulka, fædd í Reykjavík, Íslandi árið 1940 sem Steinunn Briem Bjarnadóttir og Woody Vasulka, fæddur í Brno, Tjékklandi árið 1937 sem Bohuslav Peter Vasulka. Steina fékk styrk til að fara til náms í Prague Conservatory árið 1959. Hún kynnist fljótlega Woody og saman flytja þau síðan til New York árið 1965.

Þau voru brautriðjendur á sviði videolistar, sýndu meðal annars í Whitney safninu í NY. Ásamt því að hafa stofnað The Kitchen árið 1971.

The Kitchen var mikil sprauta af innblæstri og ummræðum fyrir video og electroniska miðla.
Til að fá meiri upplýsingar um The Kitchen er gaman að skoða Arkífin hjá þeim.

… Of The North (2001)  -Steina

Violin Power (1992 – present) – Steina

Lights Revisited – noisefields – Woody
http://www.vasulka.org/Woody/Brotherhood/Brotherhood.html

Pipilotti Rist

Elisabeth Charlotte Rist er fædd árið 1962 í Grabs í Sviss. Hún hefur  verið kölluð Pipilotti frá því hún var barn sem vísar  í Línu langsokk. Rist lærði myndlist í Vín en fór síðar í School of Design í Basel þar sem hún vann með kvikmyndir. Frá árinu 1988 til 1994 var hún meðlimur í tónlistar- og gjörningar hópnum Les Reines Prochaines. Upphaflega notaði hún 8 mm filmu og gerði myndir sem voru nokkrar mínútur. Verk hennar fjalla oftar en ekki um kyn, kynhneigð og mannslíkamann. Margir hafa fjallað um Rist í tengslum við feminisma sem er þó mis áþreifanlegur. Ólíkt mörgum öðrum conceptual listamönnum er hægt að finna gleði og einfaldleika í verkum hennar. Rist hefur verið líkt við auglýsingaleikstjóra en bara miklu þroskaðari en gerist og gengur.

Árið 1997 sýndi hún fyrst á Feneyjartvíæringnum. Þar sýndi hún verkið Ever is Over All  sem nú er í eigu MoMA. Hún fékk Premio 2000 verðlaunin í Feneyjum en í þessu verki vottaði fyrir meiri frásögn en oft áður. Aldrei hefur Rist þó gengið jafn langt í frásögn og í síðustu kvikmynd sinni Pepperminta sem kom í hefðbundin kvikmyndahús 10.septeber 2009. Myndin sem hefur verið í vinnslu frá árinu 2005 er kvikmynd í fullri lengd og fjallar um hugmyndaríka stúlku sem er besti vinur lita og á jarðaber fyrir gæludýr. Rist segist sjálf vilja þróa sig áfram og hafi valið að segja sögu í 80 mínútna kvikmynd sem krefjist þess að halda áhorfandanum allan tímann.

Rist vill nálgast kvikmyndahúsið eins og innsetningarsal en hún hefur áður sagt að öll herbergi með sjónvarpi inni í sé stærsta video innsetning í heimi.

http://www.pepperminta.ch/#at

http://www.pipilottirist.net/

Bill Viola (f. 1951)

Bill Viola fæddist og ólst upp í New York og lærði í skóla í Syracuse-háskólanum (rétt fyrir utan New York) með Bakkalár gráðu í myndlist. Eftir að hafa fengið starf við sjónvarp fluttist hann til Ítalíu og vann í myndveri þar sem hann hitti menn líkt og Bruce Nauman, Nam June Paik og Vito Acconci.

Hann er búinn að koma sér á alveg gríðarlegan skala og telst vera með merkilegri nútímalistamönnum heimsins, og hefur sýnt víða, og þá ávallt á mjög þekktum og virtum söfnum og hefur m.a. tekið þátt í Feneyjartvíæringnum. Verk Viola fjalla aðallega um upplifanir og meðvitund mannsins, dauða, líf, ást og einskonar mennska tilveru. Verk hans geta líka verið tengd trúarbrögðum. Hann notast mikið við extra “slow motion” tækni og jafnvel hæsta nútímatækni uppfyllir stundum ekki kröfur hans. En vegna gæða, tærleika, hægleika o.s.frv. býður Viola áhorfendanum að sökkva sér ofan í verkið og tengja sig við það. Þrátt fyrir þvílíkan metnað bera gagnrýnendur blendnar tilfinningar til hans og kalla konseptið of grunnt eða fyrirsjáanlegt, sem er, á hinn bóginn, líklegast ein af ástæðunum að hann eigi sér fjölda aðdáendna. Ásamt því að hafa hannað heilsteypta ljósasýningu fyrir rokkbandið Nine Inch Nails hefur hann líka sinnt ritlist af miklum móð.

Varanleg uppákoma í lífi Bill Viola er þegar hann var í fjölskyldufríi og drukknaði nánast í á, og lýsti þessari reynslu sem “fegurstu veröld sem ég hef séð, óttalaus og friðlegt”. Hlutur sem auðvelt er að tengja við verkin hans.

GULLMOLAR:

Ancient of Days (1979)

The Greeting (1995)

The Quintet of the Astonished (2000)

Ocean without a Shore – Feneyjartvíæringurinn 2007

www.billviola.com

- Bergur Anderson

Allora og Calzadilla

Tvö flott hljóðverk eftir Allora og Calzadilla

Wake Up í Renaissance Society í Chicago:

Clamor í Serpentine Gallery í London:

Stan Brakkhage

James Stanley Brakkhage      -      1933-2003

Stan Brakkhage er einna þekktastur fyrir 16mm direct film verk, þar sem hann vinnur beint á 16mm kvikmyndafilmu, án myndavélar.  Myndirnar sýnir hann svo í 16mm sýningarvél.

Ein þessara mynda nefnist Mothlight (1963). Myndin er óhlutbundin hreyfimynd sem var unnin með því að líma mölflugur, eða hluta þeirra, á 16mm filmu.  Að því loknu lét hann prenta fílmuna þannig að hægt væri að spila hana á öruggan hátt í 16mm sýningarvél.  Myndin er hugleiðing um mölfluguna, sem dregst að ljósi og deyr.  Hvernig getur eitthvað sem við viljum, og jafnvel þurfum, drepið okkur?  Er ljósið í lífi okkar, sjónvarpið, hugsanlega að ganga af okkur dauðum?

Mothlight (1963)

16mm abstraktmyndin Delicacies of molten horror synapse fjallar um svipaða hluti og Mothlight.  Hún er unnin beint á filmu, eins og Mothlight, en Brakkhage hefur unnið röð abtrakt ramma sem kalla fram ógleði og slæmar tilfinningar.  Með þessu vill hann líkja eftir, og benda á, hversu mikið eitur sjónvarpið getur verið í lífi okkar.

Delicacies of molten horror synapse (1991)

Brakkhage leggur mikla áherslu á að áhorfendur geti notið kvikmyndar, og í rauninni lífsins, án þess að tengja orð við allt sem við sjáum.  Þannig skynjum við gras jafnan sem „grænt“, en ef þú þekktir ekki orðið grænt myndirðu skynja fleiri litbrigði í grasinu.  Þetta vill Brakkhage yfirfæra í daglegt líf sitt.  Í Window Water Baby Moving (1959) fylgist Brakkhage með fæðingu dóttur sinnar í gegnum 16mm kvikmyndatökuvél.  Myndin er mjög gott dæmi um hvernig Brakkhage sá einkalíf sitt. Það sem í heimi tungumálsins þykir ógeðfellt, eins og blóð og sársauki, sýnir Brakkhage á einstaklega fallegan, og jafnvel óhlutbundinn hátt.  Áhorfandinn verður meðvitaður um myndræna fegurð fæðingarinnar og tenginu þess við tilfinningalega fallega stund.  Þetta er líklega með áhrifamestu myndum sem ég hef séð.  Ég mæli með því að þið slökkvið ljósin, sitjið í hljóði, horfið á myndina í heild sinni.  Hér að neðan er hún á Youtube í tveimur hlutum, en ég mæli með því að þið farið á bókasafnið og leigið Brakkhage DVD diskinn og sjáið myndina í fullum gæðum.

Window Water Baby Moving 1. hluti

Window Water Baby Moving 2. hluti

-Leó

utangarðsmenn

hér er stuttur þáttur af ubuweb um nokkra snillinga sem ykkur þykir eflaust gaman að heyra í:

http://www.poetryfoundation.org/audio/TheWorldofOutsiders.mp3

Samuel Beckett: Not I

http://ubu.com/film/beckett_not.html

John Cage

John Cage talar um þögnina og fleira:

Alvin Lucier: “I am sitting in a Room”

hér er klassískt hljóðverk eftir Alvin Lucier, þarsem hann tekur upp sína eigin rödd, spilar hana, tekur upp upptökuna sjálfa upp aftur og aftur….. hlustiði:

http://ubu.artmob.ca/sound/source/Lucier-Alvin_Sitting.mp3

Hljóðverk

þriðjudagurinn 27. okt er skiladagur hljóðverks.  þið hafið einsog venjulega uþb 15 mín til að flytja/spila/sýna verkið og síðan ca 10 mín á eftir í umræður.  hvaða útfærslu eða túlkun á verkefninu þið veljið, er alveg frjálst.  hugsiði um eftirfarandi.

- [ ] hljóð sem skapað er með hljóðfæri
- [ ] hljóð sem er skapað með einhverskonar tæki eða efni
- [ ] hljóð sem líkaminn skapar
- [ ] hljóð sem er til staðar, fundið hljóð
- [ ] hljóð sem er samið og flutt
- [ ] hljóð sem er tekið upp og spilað
- [ ] tal sem hljóð
- [ ] hljóð sem hefur menningarlega þýðingu, tilvísun
- [ ] hljóð sem táknar eitthvað, hljóð sem segir eitthvað
- [ ] hljóð sem merki
- [ ] tíðni hljóðs
- [ ] móttækileiki líkamans við hljóði
- [ ] hljóð og þol, hljóð og takmörk
- [ ] hljóð sem er klippt
- [ ] hljóð sem er blandað
- [ ] hljóð sem er lengt eða stytt
- [ ] þögn
- [ ] móttækileiki
- [ ] tónar, tónlist
- [ ] mál
- [ ] hljóð sem umhverfi
- [ ] hljóð sem skúlptúr
- [ ] skúlptúr sem getur af sér hljóð
- [ ] hljóð sem afmarkar rými
- [ ] hljóð og minni
- [ ] hljóð sem mannseyrað greinir ekki
- [ ] popptónlist
- [ ] tími
- [ ] framvinda
- [ ] hljóð sem hefur byrjun og endi eða viðvarandi

Finnbogi Pétursson

Fæddur 1959 í Reykjavík, kláraði Mynd og Hand árið 1983 og fór síðan þar eftir beint út í Van Eyck skólann í Hollandi.
Þegar hann er búinn með allann skólann sinn árið 1985, fer hann þá að vinna við list sýna.

Nú í dag vinnur hann mest með hrein hljóð. Hann lýtur svo á að hann sé að skapa “teikningar” og “skúlptúra” í loftinu.
Hann notar ýmist hátalara eða aðra gerfla fyrir hljóð sýn.
Til dæmis má nefna að í verkinu Circle(1991) er stór hátalari strengdur með vír í loftið og látinn svífa yfir vatni.
Síðan titrar hátalarinn, á tíðni frá 0 – 20 Hz. Við þessar loftbreytingar sem eru hægari en svo að eyrun okkar greini vel. Þær eru nægilega kraftmiklar þó að
vatnið fari að bylgjast og þannig verður óefniskenndi loft skúlptúrinn okkur sýnilegur.

Hljóðskúlptúrarnir hans Finnboga eru yfirleitt mjög merkingar þrungnir og byggjast oft upp á eigintíðnum hluta og kenningum heimspekinga og trúar.
Verkið Diabolus sem var framlag hans fyrir íslands hönd á Feneyja tvíæringinn. Verkið byggist upp af hátalara sem víbrar fyrir neðan orgel pípu,
á tíðninni 61.8 Hz og hinsvegar 44.7 Hz sem fæst með loft pumpu við hinn enda pípunnar. Saman mynda þessir tónar truflun (interference) sem hittir á 17Hz
sem er tíðni Djöfulsins, samkvæmt kaþólsku kirkjunni. Diabolus er því verk sem myndar hljóðskúlptúr og er skúlptúr í rýminu.

Drawing(1989)
Eitt af fyrri verkum Finnboga undir þessari hugmyndafræði hans.

Current(2005)
Verk sem er við Vatnsfellsvirkjun sem byggist upp af stóru steyptu röri, þegar norðan vindur blæs heyrist 50Hz hlóð í göngunum.

La Monte Young

Fæddur 1935 í Bern Idaho í Bandaríkjunum. Hann er mest þektur fyrir að vera með þeim fyrstu mínimalísku tónskáldum heims. Hann er hluti af minimalíska skólanum ásamt Terry Riley, Steve Reich og Philip Glass.

Hann flutti til New York 1960þar sem hann kynntist fluxus listamanninum George Maciunas og fór að taka mikinn þátt í Fluxus hreyfingunni og var meðal annars með tónlistargjörninga á Loftinu heima hjá Yoko Ono. Hann hafði ekki einungis áhuga á hægri og langri tónlist með hægu tempói heldur einnig einföldum og ljóðrænum hljóð gjörninum eins og Composition 1960 #7 sem er tónverk úr tvem tónum B og F# og leiðbeiningar to be held for a long time til skiftis.

Hann var kallaður  Enfant Terrible of the avant garde vegna þess hann naut þess að gangaframm af áhorfendum sínum.

nokkur orð frá honum sjálfum um fluxus og um tíma hans í Berkley.

Similarly, my subsequent work with continuous frequency environments led to my concept of the drone-state-of-mind. These frequency environments set up a drone state of periodic composite waveforms in the nervous system, establishing periodic patterns. These patterns are the internal representations of the external air molecule patterns, which vibrate the eardrums and send pulses throughout the nervous system. Once this so-called drone-state-of-mind is established, the mind should be able to embark on very special explorations and in new directions, because it will always have a fixed point of reference to come back to, to relate to; it could perhaps go further into more complex types of refined relationships than it can in the ordinary state. If, however, the tones are always little tiny short points, it is almost impossible to compare them.

Hann hefur haft mikil áhrif á tónlistarmenn eins og Brian Eno, The Velvet Underground, Lou Reed og Andy Warhol. Warhol kom á opnun La Monte árið 1962 á verkinu Trio for Strings sem varð inblástur fyrir hans frægu hægu myndir Kiss, Eat og Sleep.

Trio for strings var tímamóta verk sem kom honum á kortið og var fyrsta tónverkið sem innihélt einúngis gegnum gangandi tóna allt verkið (composed completely of sustained tones)  af fiðlu (violin), fiðlu? (viola) og selló.

Hann

the well tuned piano

firstu tíu mínuturnar úr tónverki sem stendur yfir í um fimm klukkutíma. Píanóið er stilt stanslaust út verkið þar til það verður full stilt. Var fyrst frumflutt í Róm 1974. Hefur gert um 60 mismunandi útfærslur á verkinu.

The Dream House

Samstarfverkefni sem byrjaði fyri 16 árum með ljósalistakonuni Marian Zazeela. Herbergi fullt af ljósi og hjóði (sine waves)  http://en.wikipedia.org/wiki/Sine_waves

góð heimasíða um verkið

http://melafoundation.org/main.htm

HP

Rodney Graham

Rodney Graham er fæddur í Vancouver árið 1949 og starfar þar í dag. Graham er conceptual listamaður sem vinnur mikið með það hvernig áhorfandinn tekur á móti (upplifir). Hann var í hljómsveitinni uj3rk5 sem er talin frekar léleg rokkhljómsveit en hafði töluverð áhrif á hann sem listamann. Hann notar hina ýmsu tækni og aðferðir svo sem ljósmyndir, video, teikningar og vélræna skúlptúra. Graham gerir meðal annars tilraunir með hefðbundna kvikmyndagerð, sögulegar aðstæður og menningarleg tákn. Hann rannsakar oft á tíðum samband hljóðs og myndar en hljóð skipa oftar en ekki stóran sess í verkum hans. Í gegnum alvarlega  meðhöndlun má oft finna fyrir sérkennilegum húmor og afbrigðilegri nálgun. Graham notar oft sjálfan sig í verkum sínum þar sem hann fer í söguleg hlutverk eða vinnur með klisjur. Í verkinu Ramblin Man sem er níu mínútna kvikmyndaloopa tekur hann hlutverk kúreka sem ferðast um fjöll og firnindi. Hljóðið yfir myndinni er notað á hyper realískan hátt þar sem hljóðið frá hestinum og fuglunum er sett í forgrunn. Að lokum stoppar hann hjá læk og spilar á gítar. Í verkinu Vexation Island  sem sýnt var á Feneyjar tvíæringnum árið 1997 er Graham aftur í aðalhlutverki en nú sem  18. aldar sjóræningi. Myndin sem er 8 mínútna löng sem er akkúrat sú meðallengd sem áhorfendur eyða fyrir framan videoverk á tvíæringnum.

http://www.youtube.com/watch?v=YOcrXyc3OgM&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=OVjIKXmSYm0&feature=related

http://www.ubu.com/film/graham_vexation.html

http://www.youtube.com/watch?v=2JocWsNXNgw&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=M2nUCjbjE0w

http://www.youtube.com/watch?v=-e1DpK8hE9k&feature=related

Christian Marclay

Christian Marclay fæddist árið 1955 í Kaliforníu, ólst upp í Sviss en býr nú í New York.

Hann tengir saman hljóð, ljósmyndir og vídjó í verkum sínum.

Hann var frumkvöðull í notkun plötuspilara sem hljóðfæris en ekki bara hljóðgjafa. Hann klippir og límir saman ólíkar plötur og býr til sína eigin tónlist og takt þannig, er kannski með plötuspilara hangandi á sér eins og rafmagnsgítar, spilar á  marga plötuspilara í einu og allskonar…

Hann byrjaði að spila á plötuspilara árið 1975.

Hann hefur líka notað plötur og geisladiska í innsetningar, hrúgar þeim á gólvið og leyfir fólki að labba ofaná þeim.

Hann hreyfst mjög af gjörningum Joseph Beuys og hans gjörningum, sem og pönk og rokk tónlist. Hann hafði gríðarlegann áhuga á tónlist en kunni ekki á hljóðfæri sjálfur. Það leiddi hann á þá braut að spila á plötuspilara, því þá þurfti hann ekkert að kunna.

Hann langaði til að sameina myndlist þeim mikla krafti sem var í rokk-tónlistarbransanum.

Hann hefur unnið með ýmsum tónlistarmönnum á borð við Sonic Youth og John Zorn.

Honum finnst upptökutækni breyta tónlist mikið. Hann segir að tónlist breytist í hlut (object) þegar hún er tekin upp og sett á annað form, t.d. plötu með tónlist, geisladisk eða kassettu. Honum finnst merkilegt að fólk reyni að telja sér trú um að plata sé ekki hlutur með því að forðast allt sem gefur það til kynna, svo sem rispur og kusk á plötunni. Hann segir að það sé einmitt það sem heillar hann, þegar tónlistin er komin í eitthvert annað form og orðið að hlut, t.d. rispaðri plötu.

Hann notar allskonar hluti sem tengjast hljóði í verk sín t.d. plötuumslög, kassettur,  gamla síma, hátalara, plötur, geisladiska og svog fr.v….

Hann varð mjög þekktur á 9. Og 10. Áratugnum þegar scratch varð vinsælt . Hann hafði aldrey séð sjálfann sig sem tónlistarmann því hann leyt á það sem hann var að gera sem hlutgervingu hljóðs. Þannig var hann að vinna með hlutinn hljóð, en ekki tónlist. En honum fannst gaman að vinna með tónlistarmönnum og spila á tónlikum og það hafa komið út plötur með hljóverkum eftir hann og hann hefur verið með á ýmsum safnplötum.

Hann er líka í dj. Hljómsveit, þar er hann með tveimur öðrum dj.-um. Það er alveg ný sýn á það að vera dj. Þar er dj-inn orðinn að hljófæraleikara með plötuspilara. Hljómsveitin heitir: djTRIO.

Honum finnst gaman að ,,misnota” plötur. Honum finnst fólk sem gefur út plötur vera að sá fræjum sem síðan aðrir fá í plötubúð og gera eitthvað við. Þeir sem sá plötunum vita ekki hvað verður gert við þær. Honum finnst gaman að finna nýjann tilgang með hlutunum, enduruppgötva þá, finna upp ný not fyrir plötur, kassettur, geisladiska og svo fr.v…

Vídjó af honum að spila á 4 plötuspilara í einu með plötum sem hann bjó til sjálfur úr öðrum plötum:

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=christian+marclay&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=LVLTSuq6EIuw4QbkqfyIAw&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=9&ved=0CCcQqwQwCA#

Hann talar um af hverju hann vinnur með plötur og hvað það er sem hrífur hann:

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=christian+marclay&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=LVLTSuq6EIuw4QbkqfyIAw&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=9&ved=0CCcQqwQwCA#

gítar sem dregst eftir jörðinni og spilar á meðan:

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=christian+marclay&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=LVLTSuq6EIuw4QbkqfyIAw&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=9&ved=0CCcQqwQwCA#

nokkrar auka myndir:

Susan Philipsz

Susan Philipsz er skosk myndlistarkona fædd árið 1965 en hún lærði myndlist í Glasgow og Belfast.

Hún lærði skúlptúr í Glasgow en strax þá fór hún að hugsa um hljóð og söng sem skúlptúr og þá hvernig hljóð getur unnið með rýmið, skilgreint það og jafnvel breitt því. Hún vinnur mikið í opinberu rými en einnig í galleríum þar sem hún vill meina að hið stjórnaða umhverfi gallerísins henti stundum betur fyrir það sem hún er að vinna með.

Sem dæmi um list hennar í opinberu rými má sjá hér stutta klippu af youtube þar sem söngur hennar ómar undir brú í Münster í Þýskalandi og sjórinn endurspeglast á brúnni.

Hér er hægt að sjá 7 min langt viðtal við hana þar sem hún segir frá sjálfri sér og listinni.

Hún vinnur mikið með tóm rými og hljóð og það er kannski þess vegna sem það er til frekar takmarkað af videoum á netinu en hér er hægt að sjá ljósmynd frá sýningu hennar í Malmö Konsthall árið 2005.

/

Klængsi

Pierre Schaeffer

Pierre Schaeffer er fæddur árið 1910 í borginni Nancy í Frakklandi. Báðir foreldrar hans voru tónlistarmenn og því virtist leið hans liggja til tónlistarinnar en foreldrar hans bönnuðu honum hinsvegar að gera svo.  Schaeffer menntaði sig því við ýmist annað en tónlist en  árið 1936 byrjar Schaeffer að vinna fyrir Radiodiffusion Française, útvarp frönsku þjóðarinnar.  Það var þar sem hann byrjað að gera tilraunir með upptökutæki og annarskonar búnað en þær tilraunir vöktu hjá honum ýmsar spurningar um tónlistina. Í tilraunum sínum spilaði Schaeffer meðal annars hljóð aftur á bak, hægði á því, spilaði það hraðar og spilaði það saman við önnur hljóð. Með tilraunum sínum þróar Schaeffer tónlistarstefnu sem kallast Musique Concrète og er verkið Etude aux Chemins de Fer (1948) talið vera fyrsta verk hans innan þeirrar stefnu.  Verkið er samansafn af hljóðum sem tengjast lestum.

Heyra verk:

Etude aux Chemins de Fer (1948)

Titill þessara tónlistarstefnu má þýða beint sem alvöru tónlist og vísar til notkun Schaeffer á hljóðum í hversdagsdeginum. Titillinn er hinsvegar villandi þar sem hann gerir ekki grein fyrir inngripum mannsins og tæknarinnar. Musique Concrète gengur ekki einungis út á að taka upp umhverfishljóð heldur brjóta niður fyrirfram gefnu hugmyndum okkar um tónlist og uppbyggingu hennar.  Samkvæmt Schaeffer byrjar klassísk tónlist á abstrakt tónum sem svo síðar er mótað í tónlist en Schaffer vill hinsvegar byrja á mótuðum tónum sem hann svo síðar gerir abstrakt. Með Musique Concrète er því reynt að nálgast tónlist öfugt við það hlustandinn var orðinn vanur.  Fyrir Schaeffer var mikilvægt að færa leik í tónlistina, en orðið leikur á frönsku ber vísanir til þess að spila á hljóðfæri ásamt leiknum sem felst í því að eiga samskipti við umhverfið sitt.  Um er að ræða kjarna þessara tónlistarstefnu, en Musique Concrète leggur áherslu á hljóð sem kemur með frjálsum spuna.  Schaeffer var með þeim fyrst til þess að nota upptökutækið á frumlega og músíkalska vegu og hafði mikil áhrif á tónlistraheiminn.

Verk á netinu:

Etude Noir, verk unnið úr píanó hljómum

Solfege de l’objet sonore (music theory of the sound object) (1967) hljóð upptaka sem fylgdi bók Schaeffers Traite des objets musicaux (treatise on musical objects)

Norman McLaren

Norman McLaren var skoskur kvikmynda listamaður og eiginlegur uppfinningamaður sem starfaði og bjó næstum því alla ævi í Kanada.
Kvikmyndamiðstöð Kanada ákvað að bjóða honum að koma til Montreal og starfa þar á launum við sýnar skemmtilegu og merkilegu tilraunir í kvikmyndagerð.

Hann nam leikmyndahönnun í Glasgow School of Art og fór þar að gera tilraunir
með ólíkar aðferðir við kvikmynda og hreyfimyndagerð.
Í þessari stuttu mynd er hægt að sjá hvernig hann teiknar hljóð með bleki á hljóðrásina á filmu.  Með því að hafa mismunandi bil á milli teikninga á rásinni getur hann stjórnað “pitchinu” á hljóðinu sem hann framkallar.

http://www.youtube.com/watch?v=Q0vgZv_JWfM

Hann teiknar sem sagt hljóðrásina á sér filmu og svo myndina á aðra filmu og sameinar svo í eina. Með þessu getur hann “syncað” hljóð og mynd fullkomnlega.
Hér verk frá því snemma á ferlinum hans sem sýnir þetta vel :

http://www.youtube.com/watch?v=E3-vsKwQ0Cg

Frægasta myndin hans, Neighbours, kom út 1952 og fékk hann Óskarsverðlaun fyrir vikið. Þrátt fyrir að myndin sé frægust fyrir tæknina sem hann þróaði og notaði til að gera hana þá er hún ekki síður fræg fyrir skilaboðin í myndinni, elskaðu nágranna þinn! Myndin hefur skemmtilegan kómískan stíl á borð við til dæmis þöglu myndir Chaplin.

Hér er hægt að sjá hana Neighbours :

http://www.youtube.com/watch?v=f-_2hvlppn0

Það er líka rosalega flott hvernig hann getur unnið með einföld form eins og línur og gert úr því hálf dáleiðandi hreyfimyndir – Þessi mynd er frá 1960 :

http://www.youtube.com/watch?v=LnbavAYULUU

Árið 1968 gerði hann myndina Pas De Deux. Myndin sýnir tvo ballet dansara en með því að nota svokallaða “step-and-repeat” tækni nær hann að framkalla skemmtilegan effekt sem líkist því að taka ljósmynd með “strób” ljósi.

Hér er hægt að sjá brot af myndinni, en ég mæli með því að kíkja á öll helstu verkin hans en þau eru til á VHS á bóksafninu.

http://www.youtube.com/watch?v=DAZFvQ1Uv9k

/

Klængsi

Skuggaleikhús

Skuggaleikhús er fornt fyrirbæri sem  á upptök sín að rekja til Kína á tímum Han veldisins.  Upphaf skuggaleikhúsins má einkum kenna við eitt ákveðið atvik sem varðar Wu af Han keisara og látnu ástkonu hans.  Við lát ástkonu sinnar verður keisarinn fyrir svo mikillri ástarsorg að hann skipar hirðfólki  sínu að færa hana aftur til lífsins.  Með að nota asna-leður mynduðu hirðfólkið útlínur af ástkonunni með hreyfanleg liðamót einnig gerð úr leðri.  Ímynd ástkonunar var svo skreytt með lituðu efni.  Hirðfólkið notaði olíulampa til þess að skapa skugga af brúðunni og færa ástkonuna þar með aftur til lífsins.

Í gegnum aldirnar hafa ýmis þjóðfélög  gert  sína eign útgáfu af skuggaleikhúsi. Grundvallarþættir hins hefðbundna skuggaleikhús er leður, sem notað var í brúðugerð og eldur, sem birtu gafi.  Það að eldurinn hafi verið  birtu- og þar með skugga-gjafi hefur mikið að segja um eðli miðlsins.  Í skuggaleikhúsum verða frumþættir mannlegs eðlis oftast miðpunktur sögunnar og þá oftar en ekki í formi goðsagna.  Skuggin sjálfur hefur einnig mikið að segja um tilvist og hverfuleika mannsins og veröld hans.  Til að mynda í verkinu Ríkið fjallar heimspekingurinn Plató um hvernig maðurinn er gjarn til að upplifa aðeins skugga af hinum raunverulega heimi. Plató kemur með dæmi af föngum í helli sem sjá einungis skugga á veggum hellsins sem brúðuleikhússtjóri birtir fyrir þeim.  Samkvæmt Plató er það ekki fyrr en við áttum okkur á því að skuggarnir vísa til annars veruleika sem við getum komast nær hinum raunverulega heimi. Skuggar er leikur á mörkum veruleika okkar, milli þess sem er dautt, lifandi, raunverulegt, óraunverulegt og má í þessu samhengi benda á að skuggi þýðir ímyndunarafl á Indónesísku.

Larry Reed hefur orið fyrir miklu áhrifum frá indónesískri skuggaleikhúsi en hann var að leita af eigin sögn leikhúsi sem sameinaði tónlist, húmor og goðsögur þegar hann rakst á þessa hefð í Indónesíu. Larry Reed er einn af stofnendum Shadowlight Productions en sá hópur stendur fyrir margþættu skuggaleikhúsi sem vinnur ekki einungis með brúður heldur einnig mannslíkama og ýmsa aðra nýja þætti.  Í viðtölum við Reed kemur fram að honum virðist vera mjög umhugsað að reyna á miðillinn og þá einkum kvikmyndaeiginleika hans en Reed tekur þó fram að um sé að ræða mjög svo ólíka miðla. Reed hefur þróað tæknin þannig að áhorfandinn færist með og inn í rammann en áður fyrr var söguþráðurinn takmarkað við einn stöðugan ramma hverju sinni.  Notkun Reeds og félaga á mannslíkamanum er einnig áhugaverð og ýtir undir upplifun á tíma og nærveru verksins. Í uppfærslum Shadowlight Productions er þó ekki notast við eld líkt og hefðin segir til um heldur sérútbúið stöðugt ljós sem færir þeim mikinn fókus.

Skuggakvikmyndir er afkimi skuggaleikhúsins sem einnig notast við stöðugt ljós. Lotte Reiniger (1899-1981) er upphafsmaður slíkra kvikmynda en Die Abenteuer des Prinzen Achmed (1923-26) er talin vera fyrsta teiknimynd í sögu kvikmyndarinnar.  Í kvikmyndum sínum vinnur Reiniger þannig að hún hreyfir brúðurnar ramma fyrir ramma á ljósaborði og tekur mynd hverju sinni.  Tíminn sem skapast með að flytja verkið fyrir framan áhorfendur talandi nú ekki um fyrir framan eld, glatast.  Skuggarverurnar og mörkin sem þau leika sér á eru þó enn í sínu fulla veldi sem myndar góðan grundvöll fyrir ævintýrasögur en ævintýrasögur var helsta viðfangsefnið Reigniger.

Íslenski listamaðurinn Egil Sæbjörnsson hefur unnið með birtingarmyndir veruleikans í ýmsum verkum eftir sig, bæði í innsetningu og gjörningum.  Í verki sem hann sýnir í  i8 árið 2008 vinnur hann með birtingarmyndir hversdagslegra hluta, til að mynda glerflaskna, skúringa-fötu, -moppu, sópa. Egill vinnur með skugga þessara hluta jafnt sem hann vinnur með þessa hluti sem uppspretta ljós. Að kynnast þessum grundvallar þáttum þessara hluta vekur um ýmsar hugleiðingar um eðli þeirra, birtingamynd og hlutverk í veruleikanum.

Janet Cardiff (f. 1957)

Janet Cardiff er Kanadísk listakona sem vinnur aðallega að innsetningum. Fólk byrjaði fyrst að þekkja hana kringum miðjan 10. áratuginn fyrir göngurnar sínar þar sem áhorfendur taka með sér heyrnatól í gönguferð og Janet fer með hlutverk leiðbeinanda á alls konar stöðum. Vandinn er að hún þekkir þessa staði ekki neitt og umræðan fer út í allt annað en það sem maður vanur er.

The Forty Part Motet frá 2001

“While listening to a concert you are normally seated in front of the choir, in traditional audience position. With this piece I want the audience to be able to experience a piece of music from the viewpoint of the singers. Every performer hears a unique mix of the piece of music. Enabling the audience to move throughout the space allows them to be intimately connected with the voices. It also reveals the piece of music as a changing construct. As well I am interested in how sound may physically construct a space in a sculptural way and how a viewer may choose a path through this physical yet virtual space.

I placed the speakers around the room in an oval so that the listener would be able to really feel the sculptural construction of the piece by Tallis. You can hear the sound move from one choir to another, jumping back and forth, echoing each other and then experience the overwhelming feeling as the sound waves hit you when all of the singers are singing.”

Janet Cardiff og George Bures Miller

The Killing Machine frá 2007

Opera for a small room frá 2005

inniheldur 24 antík hátalara og úr þeim heyrast ýmis hljóð og jafnvel popptónlist. rúmlega 2000 plötum hefur verið staflað upp og 8 plötuspilarar sem slökkva og kveikja á sér sjálfkrafa og fara þannig saman með hljóðinu. Einnig heyrist í einhverjum vera að færa og sortera plöturnar, en ekki er hægt að komast inn í þennan hljóðheim, aðeins hægt að sjá gegnum glugga eða gegnum holur og rifur í veggjunum.

Vel heppnuð heimasíða hjá parinu

á síðunni er hægt að skoða myndir af flest öllu sem Cardiff og Miller hafa gert saman, en þessar innsetningar sem geta farið alveg upp í það að taka heilt fangelsi fyrir takast mikið á við hljóð, en þau virðast upptekin af því að hafa sem flesta hátalara eða staði þar sem áhorfendur geta staðið og upplifað hljóðið. Tal kemur oft við en einnig hafa þau fengist við ýmsa gítara (“Feedback”, “Killing Machine”) og önnur hljóðfæri. Þessu er oft blandað saman við myndbönd og fleira, og virðist sem það er aldrei bara “ein leið” til að koma inn að heimi þeirra.

- Bergur Anderson

scanimotion gaman gaman ! ! !

Hvernig

og

höfundur Valhopps.

kv. Hp

Visual Music

sjáanleg tónlist.

Þegar tónlist er færð yfir á myndrænt form. tónlist sem byrtist sem skúlptúr, málverk, myndband eða í hverskonar sjáanlegu formi. í dag er visual music oftast sett í samhengi við myndbandalist en ég ætla að taka nokkur dæmi úr mismunandi miðlum.

Málverkið
fyrir frumkvöðla abstrakt hreyfingarinnar var tónlist hreynasta uppspretta skapandi tjáningar. Þeir notuðu tónlistina á tilraunakendann hátt með því að tóna liti í takt við tóna mjúka og harða, djúpa, hreyfingar við hraða og míkt tónlistar. Láta algjörlega af stjórn og fallast í hendur tónlistarinnar. Skapa nýjann sjónrænan heim.
Rússinn Kandinsky  sagðist heyra tónlist þegar hann sjái liti.

Kandinsky sagði sjálfur  “Color is the
keyboard, the eyes are the harmonies, the soul is the piano with many strings.
The artist is the hand that plays, touching one key or another, to cause
vibrations in the soul.”

Kandinsky

Piet Mondrian: Broadway boogie woogie

Formið þróaðist sýðan yfir í ýmiskonar ljósatæki color organ þar sem notast var við ýmiskonar búnað s.s lita linsur, handmálaða diska, spegla, filtera og sýningarvélar. Tónlist byrstist sem einskonar abstrakt ljósaskúlptúr, tónlist án hljóðs. Þessir skúlptúrar voru einnig hugsaðir sem viðbót við ýmiskonar tónleika og einnig sem sjálfstæð verk á listasafni.

Thomas Wilfred

Tilraunakendar kvikmyndir spruttu upp um 1920, einskonar apstraktform á hreyingu. Myndbönd sem voru bygð á hreyfingu tónlistarinna

Viking Eggeling

Len Lye
Tulsava (munaður )

Swinging the lambeth walk

Um 1960 urðu skynörfandi psychedelic ljósa sýningar og tónleikar mjög vinsælir.
the Joshua Light Show
live at the kitchen

how to make a liquids plates

http://www.piglightshow.com/Pig_Light_Show/Liquids_Videos.html

Ponytail- Celebrate the body electric !

SteinunnVasulka
Violin

http://www.vasulka.org/Steina/Steina_ViolinPower/MOV_Violin.html

frábær heimasíða um visual music og sem því tengist

http://hirshhorn.si.edu/visualmusic/music.html

Robert Breer (f. 1926)

Ferill Robert Breer sem listamaður spannar meira en 50 ár af sköpunartengdu tilraunaferli og hefur þetta gert hann að frekar heimsþekktum manni. Hann byrjaði í málverki meðan hann bjó í París frá 1949-59. Hann fjárfesti síðar í gamalli 16mm filmuvél og bjó til verk eins og “Form Phases”, en það var aðallega stopmotion stúdíur byggðar á abstrakt málverkunum hans.
Pabbi Roberts var verkfræðingur og hönnuður Chrysler bílafyrirtækisins og var mjög upptekinn af þrívídd, sem leiðir kannski að aðdáun Roberts á hreyfimyndir. Faðir Breer bjó einmitt til þrívíddar kameru til að taka upp öll fjölskyldufríin. Breer lærði fyrst verkfræði við Stanford háskólann, en eftir það einbeitti hann sér meira að handunnum listmunum og byrjaði að gera flip-bækur. Hann hefur notað sama formið og stærð á þessum flippbókum síðan hann byrjaði… 4×6

Líkt og aðrir úr sömu kynslóð og Breer, þá fékk hann innblástur frá mörgum af helstu nútímalistastefnum sem streymdu frá Evrópu á þessum tíma. Allt frá abstrakt-formum Rússneska Konstrúktivismans og formúlukenndrar sköpunar Bauhaus-stefnunar til óraunveruleikaheim Dadaista. Eftir að hafa séð myndir eftir menn á bortð við Hans Richter og Viking Eggeling byggði Breer upp virðingu fyrir hreinni og nánast kúbískri hreyfimyndalist, sem byggir á geómetrískum formum að hreyfast í tíma og rúmi.

Breer sneri síðan aftur til Bandaríkjanna seint á 6. áratugnum þar sem framúrstefnan ríkti í New York. Verk eftir m.a. Stan Brakhage og Peter Kubelka voru ríkjandi og Breer líkaði vel við experimental-senuna.  Á sama tíma var popplistinn að ryðja sér til rúms og var í samstarfi við Claes Oldenburg ásamt því að gera sína fyrstu (og einu??) heimildarmynd 1961 um Dadaistann Jean Tinguely. Myndin sýndi að mestu áhuga Breer á því sem Jean var að fást við; hreyfandi skúlptúr, tækni og abstrakt form.

Eftir að hafa gert myndir sem voru aðallega byggðar á abstrakt málverkum sínum þróaði Breer einkennandi línuteikningu sem sést hugsanlega best í “A Man with his dog out for Air”, frá 1957:
Hérna sést þessi tilraunamennska og hugmyndaflug sem síðar einkenndi Robert Breer út feril sinn sem hreyfilistamaður. án þess að hafa beinlínis söguþráð í sér ber þetta eitthver einkenni af “hefðbundnari” teiknimyndum en hugmyndir Breer spretta jafnvel upp á sama tíma og hann vinnur þessar flip-bækur. Mjög tilraunakennt og mætti jafnvel líkja línunni og handahófs-leikanum (randomness) við vissan gjörning.

Þetta sést einnig í hinu mikla “Jamestown Baloos” frá sama ári (sem ég fann ekki á YouTube), og er eitt fyrsta meistaraverkið hans (í persónulegu uppáhaldi hjá mér allavega). En þessi mynd í þremur pörtum blandar saman hreyfilist, ljósmyndun, samskeyting (collage) með tilheyrandi hljóði.

Tilraunasemin heldur áfram út allan feril hans og má sjá í ýmsum myndum, líkt og 66, 69, 70 og 77 en svo ég taki t.d. bara 70 fyrir þá einkennist hún aðallega af handgerðum stenslum og spreyji í flöktrandi hreyfingu, unnið hratt og öruggt með flottum litum:

“Swiss Army Knife with Rats and Pigeons” frá 1981 sýnir síðan Breer í allri sinni dýrð; einfaldir hlutir sýndir í nýju ljósi þar sem þeir flöktra, snúast og verða að eitthverju allt öðru í svona nýju samhengi. Hér eru t.d. ljósmyndum og teikningu blandað saman, jafnvel hverfa ofaní hvort annað og skiptast á. Hér er bara nokkuð gott dæmi um að maðurinn hefur fullkomnað sinn stíl.

Eftir það fór Breer aðeins út í fjölskyldulífið og hefur verið að gera allavegana 1 mynd á ári, og hugsar það aðallega sem svona barnaefni, eins og t.d. “Frog on a Swing” (1988), sem hann tileinkar dóttur sinni. í dag er Breer einnig kennari við Cooper Union í New York. En ennþá í dag segist hann aðallega finna innblástur í sögu kvikmynda og eldri tækni. Með nýrri verkum eftir Robert (“Now you see it” frá 1996) er tveggja hliða spjald sem snýst og líkist helst Thaumatrope!

Hjarta Breer liggur þá ennþá á hugmyndaflugi hans ásamt því að grafa upp eldri og eldri tækni við hreyfimyndagerð og gefa þeim nýtt líf að vissu leyti, og er þetta þessi gegnumgangandi þráður í verkum Breer.

- Bergur Anderson

Optísk leikföng

Þetta var á þeim tímum sem eðlisfræðingar voru mjög uppteknir af sjónhverfingum og virkni þeirra. Á fyrri hluta 19. aldar voru gerðar margar merkar uppgötvanir í þessum efnum og fullt af leikföngum með hreyfimyndum voru fundin upp.

Árið 1925 fann Breski eðlisfræðingurinn John Ayston Paris upp lítið leikfang sem hafði mikil áhrif. Það var kallað thaumatrope. Þar var lítið spjald með mynd á hvorri hlið. Spjaldið var sett uppá tvo þræði og látið snúast í hringi með því að toga í böndin og sleppa á víxl. Þetta er einfaldasta gerð af hreyfimynd. Vinsælustu og best þekktustu thaumatrope-in voru með mynd af fuglabúri öðru megin og fugli hinum megin. Þegar spjaldinu var snúið vyrtist fuglinn vera inni í búrinu.Þetta er sjónhverfing af einföldustu gerð.

Anorthoscope

Í kringum 1824 lýsti Bretinn Peter Mark Roget hinu svokallaða girðingar fyrirbæri sem svo:

-Ef þú horfir í gegnum rimlagyrðingu á vagni sem fer framhjá, þá virðast hjólin standa í stað en teinarnir virðast svigna eða bogna.

Sjónhverfingar að þessu tagi vöktu áhuga Breska eðlisfræðingsins Michael Faraday. Hann komst að því að tannhjól sem snerust hvort í sína áttina vyrtust standa kyrr.

Uppnuminn af þessum uppgötvunum fann Joseph Plateau upp anorthoscope árið 1828.

Anthoroscope kom á markað í Frakklandi árið 1836.

Anthoroscope virkar þannig að tvö hjól snúast samtímis hvort í sína áttina. Á aftara hjólið er sett mynd sem teigð hefur verið í heilan hring og er óskiljanleg eins og hún er.

Á fremra hjólið er settur svartur diskur með 4 raufum (út frá miðju í 4 áttir/kross) sem myndin sést í gegnum.

Þegar þessum tveimur hjólum er snúið (aftara hjólinu með myndinni 4 sinnum hraðar en því raufahjólinu fyrir framan) kemur myndin leiðrétt í ljós á milli raufanna og er ekkert teigð lengur. Mjög flott áhrif.

Þetta var undanfari margra annarra optískra leikfanga sem urðu vinsæl í Frakklandi á 19. Öldinni.

Hér er hægt að sjá hvernig hjólið virkar á netinu:

http://mhsgent.ugent.be/engl-plat4a.html

Phenakistiscope

Stundum kallað ,,hjól lífsins”.

Kom fyrst á markað í Bretlandi árið 1833 og var þá kallað ,,fantascope”.

Joseph Plateau var Belgískur eðlisfræðingur uppgötvaði þetta árið 1932.

Myndir eru teiknaðar á disk og þær eru breytilegar frá einni til þeirrar næstu til að búa til hreyfingu. Myndunum er raðað í miðjuna á disknum og snúa allar inn að miðjunni. Á kantinum eru litlar raufir sem maður horfir í gegnum. Dikurinn er málaður svartur að aftan og settur fyrir framan spegil þannig að myndirnar sjást í speglinum í gegnum raufirnar þegar honum er snúið. Diskurinn snýst á þar til gerðu tæki. Þegar hann snýst í hringi og horft er á myndirnar í gegnum raufina speglast þá virðast þær lifna við og hreyfast.

Hér er hægt að sjá hvernig þetta virkar á netinu:

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Phenakistoscope_3g07690b.gif

Á sama tíma var prófessor í rúmfræði að gera tilraunir með sömu hugmynd. Hann hét Simon Stampfer og bjó í Vínarborg í Austurríki. Hann kallaði uppfinninguna sína :

Stroposcopic discs.

Með Stroposcopinu þurfti ekki lengur spegil. Nú var diskurinn með myndunum á einum diski en svartur diskur með raufum hafður fyrir framan.

Zoetrope

Líka kallað ,,raufa-tromman” eða ,,kraftaverka-tromman”.

Árið 1834 kom út grein í Bretlandi eftir William George Horner. Þar útskýrði hann hvernig ætti að búa til slíka trommu og hvernig hún virkaði og af hverju.

Tromman virkar þannig að inní hana eru settar á bilinu 11-13 myndir. Þær eru breytilegar en þó af því sama til að búa til hreyfingu. Í trommuna eru skornar örmjóar raufir og svo er trommunni snúið. Þegar horft er í gegnum raufirnar og trommunni snúið vyrðast myndirnar hreyfast. Vinsælt var að hafa myndir af dansandi fólki í slíkum trommum.

Með tilkomu ljósmyndatækninnar voru síðar prentaðar myndir á pappír og settar inní trommurnar. Þetta þótti mjög merkilegt-og er það líka.

Hugmyndin að nota ljósmyndir í zoestrope er komin frá Ottomar Anschutz. Hann gerði fyrsta ljósmynda zoestopið árið 1890. Zoestrope með ljósmyndum er kallað:

Tachyscope.

MITT FYRSTA KLÁM
–HANDRIT–

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

Verkið fjallar um mörk kláms og þess fágaða.  Verkið byggist upp á upplestri frásagna af fyrstu kynnum fólks af klámi.  Mælst er til þess að gjörningamaður afli sér þessara sagna sjálfur.Á meðan sögurnar eru sagðar, nafnlaust, sjá gestir myndir tengdar frásögnum.  Myndirnar eiga að vera klámfengnar og fágaðar á víxl.
Markmiðið með gjörningnum er að fá áhorfendur til að tjá sig um sína fyrstu klámupplifun.
*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

GEFÐU FÓLKI FYRIRMÆLI UM AÐ KOMA Á ÁKVEÐINN STAÐ Á ÁKVEÐNUM TÍMA.

SKILGREINDU SVÆÐI ÞAR SEM ÁHORFENDUR GETA STAÐIÐ Í HRING EÐA KOMIÐ SÉR ÞANNIG FYRIR AÐ ALLIR GETI TALAÐ SAMAN AUGLITI TIL AUGLITIS

VERTU MÆTTUR TÍMANLEGA

STILLTU ÞÉR UPP ANDSPÆNIS DYRUNUM, SEM ERU OPNAR

GLÆRA 0 – MITT FYRSTA KLÁM

BÍDDU EFTIR AÐ SÝNINGARGESTIR ERU KOMNIR

HORFÐU BEINT ÁFRAM

LÁTTU AÐSTOÐARMANN ÞINN LOKA HURÐINNI.

BÍDDU EFTIR AÐ ÞÚ HEFUR NÁÐ ATHYGLI ALLRA

GLÆRA 1 – SJÓRÆNINGINN

Mín fyrstu kynni af klámi voru þegar ég var það lítill að ég hafði aldrei heyrt um þessi nánu samskipti fólks sem að ég lærði seinna að kölluðust samfarir.  Þá var ég að laumast inni í herbergi frænda míns að skoða alla skrýtnu hlutina sem að hann geymdi í koffortinu sínu.  Einn hlutur greip athygli mína, en það var videospóla með furðulegum myndum.  Þetta var einhverskonar sjóræningjamynd þar sem að karlsjóræningjarnir potuðu typpunum sínum inní rassinn á kvensjóræningjunum.  Myndir þessa hulsturs hafa fylgt mér alla tíð síðan.

GLÆRA 2 – STANDPÍNA

Ég var 11 ára þegar frændi minn í næsta húsi kom hlaupandi og var ótrúlega æstur. Hann sagði mér að koma strax hann yrði að sýna mér svoldið stórmerkilegt.
Svog fórum við inní herbergi og hann sagði mér að læsa dyrunum.
Hann sagði síðan: Ég get látið typpið mitt verða risastórt og standa beint útí loftið!!!
Ég var rosalega spennt að sjá þetta. Hann fór úr Buxunum og við biðum heillengi en ekkert gerðist. Hann varð svoldið vandræðalegur.
En svog sagði hann: prufaðu að fara úr öllum fötunum og glenna í sundur lappirnar! Þá er ég viss um að þetta gerist!
Og viti menn…
ENDIR

GLÆRA 3 – LEIKVÖLLUR

Ég var að labba um leikvöllin með vinkonu minni á stað þar sem allt draslið safnaðist. Á þessum stað fann ég stundum verðmætt rusl og einu sinni pening. Þennan dag fundum ég og vinkona mín klámblað. Okkur fannst þetta vera eins og hver annar fjársjóður. Við fléttum því varlega með miklum spenningi og hlátri. Við urðum að sýna Snædísi þetta. Við drógu hana á leikvöllin og hún smitaðist af spenningi okkar. Ferðin að leikvöllinu var hlaðinu væntingum hennar og okkar.  Þegar komið var að gripnum breytist stemmningin mjög fljótt. Þetta þótti Snædísi ekki boðlegt, hún var öskureið og strunsaði í burtu.  Tilfinningin breyttist því fljótlega í  skömm, tilfinningu sem hafði ekki verið grundvöllur fyrir áður.

GLÆRA 4 – HOMMAKLÁM
Mín fyrstu eftirminnilegu kynni af klámi – kynferðislegu efni sem gekk fram af mér – átti ég þegar ég var að vinna verkefni í tónmennt í grunnskóla, líklega í 5. eða 6. bekk. Okkur fannst við vera töffarar og okkur fannst töff að fjalla um beastie boys. Við fórum heim til ríkasta stráksins með bestu tölvuna eins og gengur. Fimm strákar á frumstigi gelgjunnar í litlu tölvuherbergi. Við iðuðum í skinninu að sjá myndir af goðunum í hljómsveitinni. Altavista færði okkur vissulega myndir, ekki af beastie boys, en þó frekar dýrslegum mönnum, með tröllaukna, æðabera lóka, sjúgandi hver annan og brundandi um allt. Þetta var kannski ekki trámatísk reynsla, en frekar sjokkerandi fyrir lítinn, bláeygðan strák.

GLÆRA 5  – SPILADÓSIN

Mín fyrstu eftirminnilegu kynni af klámi – kynferðislegu efni sem gekk fram af mér – átti ég þegar ég var að vinna verkefni í tónmennt í grunnskóla, líklega í 5. eða 6. bekk. Okkur fannst við vera töffarar og okkur fannst töff að fjalla um beastie boys. Við fórum heim til ríkasta stráksins með bestu tölvuna eins og gengur. Fimm strákar á frumstigi gelgjunnar í litlu tölvuherbergi. Við iðuðum í skinninu að sjá myndir af goðunum í hljómsveitinni. Altavista færði okkur vissulega myndir, ekki af beastie boys, en þó frekar dýrslegum mönnum, með tröllaukna, æðabera lóka, sjúgandi hver annan og brundandi um allt. Þetta var kannski ekki trámatísk reynsla, en frekar sjokkerandi fyrir lítinn, bláeygðan strák.

GLÆRA 6 – UNG STÚLKA

Einu sinni fundum við ég og systir mín fullt af klámblöðum undir rúmminu hans pabba þegar við vorum að leyta að filmu í myndavél handa honum.
Okkur fannst merkilegarst að í einu blaðinu voru bara stelpur eins og við.

GLÆRA 7 – HIN HELGU VÉ

Svört videospóla hjá ömmu og afa.  mig langar að horfa á teiknimyndir.  Helgu Vé.  Krakkamynd? Strákur á svipuðum aldri í sveit.  Ungt fólk fer inn í hlöðu og og er alsbert! rass og brjóst og rass og tippi!!…..  skrítin tilfinning í maganum. ógleði.!!!! óhamingja í maganum.  strákurinn horfir á.  hugsa strákar svona? horfi frekar á teiknimyndir en aðeins meira af Helgu Vé óvart.

VITORÐSMAÐUR A STOFNAR TIL UMRÆÐNA OG NOTAR TIL ÞESS SÍNA EIGIN PERSÓNULEGU SÖGU.

VITORÐSMAÐUR B TEKUR UNDIR ÞAÐ SEM VITORÐSMAÐUR A SAGÐI OG LEGGUR TIL SÍNA SÖGU.  HANN REYNIR AÐ HALDA UMRÆÐUNNI OPINNI OG LEYFIR ÁHORFENDUM HIKLAUST AÐ TAKA ÞÁTT Í UMRÆÐUM OG SEGJA SÍNAR EIGIN SÖGUR.

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*
ÞEGAR NÆGAR UMRÆÐUR HAFA ÁTT SÉR STAÐ OG MARKMIÐI GJÖRNINGSINS ER NÁÐ LÆTUR GJÖRNINGAMAÐUR ALLA ÁHORFENDUR HAFA HANDRIT AÐ GJÖRNINGNUM.  ÞETTA GERIR GJÖRNINGAMAÐURINN TIL ÞESS AÐ GANGA ÚR SKUGGA UM AÐ GESTIR GETI TEKIÐ VERKIÐ MEÐ SÉR HEIM OG ENDURFLUTT ÞAÐ HVAR OG HVENÆR SEM ER.
*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

LOK HANDRITS

Saga animation :D

ég fann góðann link um þetta hér:

http://minyos.its.rmit.edu.au/aim/a_notes/anim_history_02.html

hér er saga animation með myndum, mjög fínt!

gjörningur Steinunnar

Ef einhvern langar til að leika eftir gjörninginn minn þá er það einfalt.

Best er að finna undirgöng þar sem bergmálar vel eða lítið herbergi. EInhvern stað sem er tiltölulegar tómur og hljómbær þar sem stutt er milli veggja.

Viðkomandi þarf að leggjast á jörðina fyrir framan áhorfendur. Gott er að hann sé kominn á svæðið á undan áhorfendum. Ekki skal segja áhorfendum hvar þeir eiga að vera meðan á þessu stendur heldur leifa þeim að ákveða það sjálfir-helst þannig að þeir séu ekki alveg vissir hvar þeim ber að vera.

Nú skal sá sem gerir gjörninginn liggja og flauta lag eða raula. Þetta lag verður að vera spunnið á staðnum og til þess fallið að róa bæði listamanninn og áhorfendurna.

Þegar allir eru orðnir sallarólegjir og eiga sér einskis ills von skal listamaðurinn bíða eftir réttu tækifæri til að stökkva snögglega á fætur og hlaupa á næsta vegg öskrandi af öllum lífs og sálarkröftum. Viðkomandi skal safna saman í sér allri sinni orku, reiði, hræðslu og angist og hlaupa milli veggjanna á fullum hraða. Hann skal hlaupa á veggina og ekki veigra sér við því.

Þegar sá sem framkvæmir gjörninginn er orðinn uppgefinn skal hann hætta að hlaupa og öskra. Hann skal hnipra sig saman uppvið vegg, tré eða eitthvað stórt og óhagganlegt. Þar skal hann vera og jafna sig þangað til hann er tilbúinn að gera eitthvað annað.

Ekki er nauðsinlegt að láta áhorfendur vita hvenær gjörningnum er lokið, þeir átta sig á því sjálfir.

Þennann gjörning er tilvalið að gera þegar einhverjum líður illa eða óásættanlega. Ekki er nauðsinlegt að hafa áhorfendur.

Peter Kubelka

Peter Kubelka

Peter Kubelka er fæddur í Austurríki 23. Mars 1934.

Hann er experimental kvikmyndagerðar maður. Myndirnar hans eru að megninu til stuttar tilraunir í að tengja saman myndir og hljóð.

Hans þekktasta verk gæti verið Unsere Afrikareise frá árinu 1965 eða 1966 (ósamræmi á netinu).

Maya Deren

http://archive.sensesofcinema.com/contents/directors/02/deren.html
Private Life Of A Cat (1944)

Meshes of the Afternoon

Tony Oursler

Videolistamaðurinn Tony Oursler fæddist í New York 1957. Í kringum 1980 varð hann þekktur fyrir verk sín The Loner – og The Evol. Verkið Evol er unnið í anda leikhússins, búningar og öll framkvæmd í kringum verkið minnir á leikhúsverk. Þegar ég horfi á verkið þá finn ég fyrir áhrifum súrrealisma og avant garde myndum.

http://www.ubu.com/film/oursler_evol.html

Hér er hægt að sjá mjög skemmtilegt og flott verk þar sem hann varpar andlitum á reyk og úr verður videoverk. Það er líka athyglisvert hvernig hann talar um það að hvernig videolistamaðurinn vinnur með þennan miðil á móti þeim sem vinnat t.d í sjónvarpi eða þess háttar.

http://www.youtube.com/watch?v=p-s4xzB5D2Q

Hann er líka þekktur fyrir verk sín þar sem hann varpar video af andliti á brúður.

http://www.youtube.com/watch?v=8E_-9tCOiQw

Maya Deren

Maya Deren er fædd í Kiev í Úkraínu árið 1917 en flutti með fjölskyldu sinni til Bandaríkjanna árið 1922.
Hún lærði fyrst blaðamennsku en varð síðar master í enskum bókmenntum og Symbolískri ljóðagerð. Deren var líkt og Jean-Luc Godard og Sergei Eisenstein bæði film theoristi og kvikmyndagerðamaður. Hún var allt í senn leikstjóri, rithöfundur, kvikmyndatökumaður, klippari, leikari. Deren gerði margar myndir en frægasta mynd hennar sem jafnframt er sú fyrsta er Meshes of the Afternoon frá árinu 1943. En það verk er stundum sögð best þekkta tilraunamynd fimmta áratugarins. Thomas Schatz sagði myndina fyrsta dæmi um poetic psychodrama. Deren var undir áhryfum frá Georges Mélies sem sést augljóslega á klippistílnum þar sem hlutir umbreytast án fyrirvara. Deren er talin meðal helstu frumkvöðla í underground kvikmyndagerð Bandaríkjana.

Michael Snow

Kanadíski listamaðurinn Michael Snow (f. 1929) er kenndur við ýmsa listmiðla svo sem kvikmyndir, videó, málverk, skúlptúra, ljósmyndir, skrif og tónlist. Við upphaf feril síns vann hann helst með málverkið og tónlistina, nánar tiltekið jass tónlist. Það er svo þegar hann flytur til New York frá Toronto sem hann nær þeim þroska í list sinni sem síðar veitir honum alþjóðlega viðurkenningu. Avant-garde heimur Manhattans verður frjósamur grundvöllur fyrir list hans og þá sérstaklega sá díalogur sem hann átti við listamenn á borð við Yvonne Rainer, Philip Glass, Sol LeWitt og Richard Forman. Í gegnum sambönd sín fær hann loks lánaðan tækjabúnað til að taka upp tímamóta kvikmyndina Wavelenght (1967). Myndin er titluð sem strúktúralísk kvikmynd þar sem einungis er notast við eitt sjónarhorn alla myndina. Upptökuvél er staðsett í horn á yfirgefnu húsnæði í New York og í 45 mínútur er svo hægt og rólega súmað inn á vegginn á móti. Ásamt súminu ómar sínus bylgja sem þróast frá lægstu nótu sinni til sinnar hæstu. Meðan á súminu stendur á sér einnig stað ákveðinn atburðarrás en líkt og flest verk Snow er aðalpunktur verksins skynjunin sjálf svo það þjónar litlum tilgangi að vera lýsa verkinu frekar.

Sjá verkið:

http://www.ubu.com/film/snow_wavelength.html

Verkið vekur meðal annars upp hugleiðingar um hversu margþætt og margþrungið áhorf er og spyr því spurningar um kvikmyndina sem miðil. Í verkum á borð við One Second in Montreal (1969), La Région Centrale (1971), Presents (1981), So This Is (1982), heldur hann áfram að kanna þá þætti sem skapa þennan miðil á ólíkan máta.

Í One Second in Montreal (1969) lætur hann svarthvítar ljósmyndir af Montreal koma hver á eftir annarri en þó þannig að hver ljósmynd er jafn lengi á skjánum. Þar heldur hann áfram rannsókninni á áhorfinu en þó með ólíkum máta þar sem áhersla er lögð á hvern ramma og augnablik hans.

Í La Région Centrale (1971) fær hann aðstoð til að útbúa tækjabúnað sem snýr upptökuvél 360 gráður. Hann staðsetur upptökuvélina á fjallstoppi og setur búnaðin á stað. Upplifun á landslaginu miðast því algjörlega út frá getu búnaðarins.

Í Presents (1981) útbýr hann kvikmyndasett á hjólum. Kvikmyndasettið er keyrt fram og til baka meðan ákveðinn díalogur á sér stað milli tveggja persóna. Upptökuvélin ræðst svo inn á settið og eyðileggur. Við það byrjar spilun á stuttum senum og skipt er á milli þeirra með trommuslætti. Áhorfandinn upplifir sömu hreyfingu og var í kvikmyndsettinu en nú án þeirrar umgjarðar.

Í So This Is (1982) notar hann texta til að miðla efni verksins. Með að einblína einungis á texta í kvikmynd vekur hann upp spurningar um eðli hins sjónræna og hvert sé samband þess við textann.

Verkin má sjá á Ubuweb.com

Andy Warhol

Andy Warhol varð einn vinsælasti og frægasti popplistamaður heimsins og einn af upphafsmönnum stefnunnar.
Hann fæddist árið 1928 í Ameríku. Hann gerði fullt af frammúrstefnulegum kvikmyndum á árunum 1963-68.
Til að byrja með gerði hann myndir um fólk sem ekki voru leiknar. Þá tók hann bara upp mann sofa í 6 klukkutíma (sleep), fólk borða banana, og fleyra í þeim dúr. Myndirnar voru flestar þöglar.
Þessar myndir voru ekki sýndar í kvikmyndahúsum eins en hann leigði sali til að sýna þær. Hann vakti athygli víðsvegar fyrir myndir sínar-líka á meðal fólks sem heyrði talað um þær en sá þær ekki.
árið 1964 kynntist hann Edie Spedgwick. Honum líkaði vel við það hversu óvenjuleg hún var og falleg. Hann tók hana nokkurnvegin að sér og tók upp daglegt líf hennar og notaði hana í mörgum myndum.
Hún varð fyrsta kvikmyndastjarna Andy Warhol.

Síðar fór hann að gera myndir með hljóði og myndir með söguþræði en oftast voru myndirnar mjög undarlegar og samhengislausar.
Hann notaði ekki leikara í myndum sínum heldur fékk félaga sína og fólk sem hékk í Factory til að vera í myndunum. Mönnum bert ekki saman um það hvort hann hafi verið að ,,nota” þessa ,,vini sína” eða ekki-en það er líka aukaatriði. Myndirnar eru góð heimild um 6. áratuginn og þann fjölda fólks sem ekki féll inní fjöldann.
Mikið af fólkinu í myndunum eru skrítnir vinir hans sem voru flestir í dópi og margir mjög týndir í lífinu.
Hvað hann ætlaði sér með myndunum er ekki auðvelt að gera sér í hugarlund-eða hvort hann ætlaði sér nokkuð sérstakt.
Myndirnar eru óvenjulegar, blátt áfram og óvægnar.

Hér eru linkar á nokkrar myndanna:

Blow job:

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=andy+warhol+movies&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=UtO4SumZEpPl-QaV3dnNBQ&s

Hann borðar hamborgara:

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=andy+warhol+movies&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=UtO4SumZEpPl-QaV3dnNBQ&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=4#

Chelsea girls:

Edie segjir frá myndunum.

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=andy+warhol+movies&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=UtO4SumZEpPl-QaV3dnNBQ&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=4#

Hér er mynd um hann og myndirnar hans :

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=andy+warhol+movies&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=UtO4SumZEpPl-QaV3dnNBQ&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=4#

Empire 1964.

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=andy+warhol+movies&oe=UTF-8&um=1&ie=UTF-8&ei=UtO4SumZEpPl-QaV3dnNBQ&sa=X&oi=video_result_group&ct=title&resnum=4#

Dziga Vertov

David Abelevich Kaufman var hans fyrra nafn. Hann tók upp Dziga Vertov sem þíðir “Spinning top” eftir að  fjölskylda hans flúði undan þjóðverjum til Moskvu. Hann lærði lyfjafræði enn orti ljóð, skrifaði vísindaskáldsögur og SATIRE með námi.
Eftir Bolshevik biltínguna 1917 fór Vertov þá 22 ára að taka fréttaskot rauða herinn. Hann var einn af upphafsmönnum montage-hreyfingarinnar og meðlimur í hóp er kallaði sig Kino-glaz (Bíó-auga).. Þar kyntist hann Elizaveta Svilova sem varð seinna eiginkona hans. Þau unnu mikið saman og var meðal annars aðstoðar leikstjóri fyrir myndir hans Man with a Movie Camera ( 1929) og Three Songs About Lenin (1934).

Myndin Man with the camera er einskonar svart hvít hljóðlaus  tilraunakend heimildarmynd með engum leikurum og engri sögu. Myndin gerist í Odessa og í öðrum borgum í upphafs tímum sovíetríkjanna. Borgarumhverfið og íbúar þess eru aðaleikarar myndarinnar.  Í Sovétríkjunum, sem annarstaðar í heiminum, átti mikil tæknivæðing sér
stað sem leiddi til aukinna samskipta manns og vélar. Í Man with
Moving Camera blandar Vertov saman eignleikum véla og fólks og reynir með því að
brúa bilið milli manns og vélar.Vinna
Vertov með hljóð var einnig langt á undan hans samtíð og það sama má segja um upptökutækni
og eftirvinnslu. Þar komu framm  fjölmargar tækninýjunga, tækni sem Vertov finnur upp eða þróar áfram.

Tækni s.s
double exposure,
fast motion,
slow motion,
freeze frames,
jump cuts,
split screens,
Dutch angles,  http://en.wikipedia.org/wiki/Dutch_angle extreme
close-ups,
tracking shots,
footage played backwards,
stop motion animations and a self-reflexive style

myndin sjálf er 1 klukkutími, 8 mínutur og 7 sekúntur

myndin sjálf    http://video.google.com/videoplay?docid=-7991379281115932333#

takmark Vertov var að færa kvikmyndun í öfuga átt við
fyrri viðleitni kvikmyndagerðarmanna, frá því að herma eftir mannsauganu í átt að nýrri
sýn vélar óháð takmörkun mannsaugans bæði í tíma og rúmi.

kv. hp

Anthony McCall

Anthony MCall er breskur listamaður fæddur 1946 og er talinn vera einn mesti avant-garde kvikmyndagerðarmaður sem London hefur getið af sér. Á 8. áratugnum var hann þekktur fyrir að skrásetja gjörninga sína sem innihéldu lítinn efnivið, en þá aðallega eldinn. McCall flutti síðan til Bandaríkjanna og fór að þróa myndaséríu sem hann kallar “Solid Light”. Líkt og gjörningarnir, notast hann ekki við mikinn efnivið, en þessi verk upphefja aðallega ljósgeisla sem gerð af skúlptúr. á þeim tíma notaði hann aðallega 16mm filmur við gerð þessara skúlptúra, og eftir rúmlega 20 ára hlé frá listsköpun, tók hann upp þráðinn en í þetta sinn í stafrænum gæðum.

Line Describing a Cone (1973)
http://www.tate.org.uk/tateshots/episode.jsp?item=9117

CINEMA, SCULPTUR and DRAWING

Innsetning í Sean Kelly galleríinu í NYC:

Peace Wave

The Peace Wave in Iceland.

dansað á flickr

hér er hægt að skoða myndirnar á flickr, t.d. sem slides sjóv.

http://www.flickr.com/photos/eldflaug/sets/72157622306247779/

dansað

Klængur _ Trompet

http://klaengur.org/nysida/prufandi_1.html

SEQUENCE PIECE

http://vimeo.com/6680228

- Bergur

Putting a Nail in your nose

The insertion of a nail.

This is a snapshot of me, while putting a nail in my nose. Just for security reasons I would not recommend this being repeated.

Baldessari tribute

————————————————————————————————————

————————————————————————————————————

————————————————————————————————————

————————————————————————————————————

————————————————————————————————————

Sprettur með trompet.

/Klæ

mátun á poka !

kv. hp

Performance documentation

performance still

nivea

Lesinn er í hljóði handahófskenndur kafli úr Nýja testamentinu fyrir framan svartan flöt. Að því loknu er kveikt á kerti og Nivea kremi blandað saman við vatn (ógerlegt). Þar næst er svarti flöturinn málaður með krem/vatns blöndunni og notaður til þess stór pensill úr svínshárum.

komið sér fyrir í svörtum ruslapoka….

það sem þarf í þennann gjörning er einn svartur ruslapoki.

Staðurinn sem gjörningurinn fer fram getur verið hvar sem er. Inni eða úti.

mæli frekar með því að hann sé framkvæmdur á þurrum stað.

Þú færð athygli áhorfenda….  byrjar á því að stíga í pokann, eða að skríða í pokann.. röðin skiftir ekki máli heldur gjörningurinn í að hugsa og pæla og máta pokann í rólegheitum og framkvæma.

besta aðferðin er að koma pokanum fyrir á hausnum og draga hann nyður og setjast hægt á gólfið eða jörðina. Passa sig á því að rífa ekki pokann.

Þegar þú ert horfinn inn í pokann tekuru þér aðeins tíma í að koma þér fyrir og íhuga málin.. . …. . að lokum ferðu út um hinn endann með því að gera fyrst lítið gat svo smígur þú þér í gegn…. 

takk fyrir ..

kv. HP

Documentation II

Thanks to the photographs taken by Hans Namuth and Martha Holmes, Pollock's process has been documented for all time. Namuth took hundreds of pictures of Pollock painting, some of which were used in conjunction with an article that appeared in the May 1951 issue of Art News.

Hermann Nitsch's "Performance Art," The Orgien Mysterien Theaters, Prinzendorf 1984. (Nitsch Archives)

from 'The Shadow'

«In April 1981, at my request, my mother went to a detetctive agency. She hired them to follow me, to report my daily activities, and to provide photographic evidence of my existence.» (Sophie Calle.)

Although Calle knew she would be followed and photographed as she went about her daily life in Paris, she had no idea which day the detective would be following her.

She kept an itinerary of her own movements and wrote a description of what happened each day as well as making a series of photographs of what she saw herself.

These two contrasting points of view of the same period of time – the detectives’ report and photos and her own diary and self-portaits – were exhibited as the final piece of work.

VB 47, Guggenheim Museum, Venice, Italy.

Documentation

© Caroline Tisdall This photograph by Caroline Tisdall is from Joseph Beuys: Coyote, a 1976 book recently published in a new edition by Shirmer/Mosel. The book documents Joseph Beuys’ 1974 performance art piece, Coyote: I Like America and America Likes Me, in which the artist spent three days and nights caged with a wild coyote in René Block’s New York Gallery.

Photograph by Victor Pascal

Chris Burden, Transfixed, 23 April 1974, Speedway Avenue, Venice, California

Ice-Save Peppermint

Ice-Save peppermint.

1. Fyrst ber að finna hæfinlegann ís, gott er að hafa í huga að láta gott af sér leiða, ímist með því að styrkja gott málefni eða frysta hann sjálfur. Einnig er hægt að nýta sér nýfallin snjó ef hann er til taks. (Klakar, rjómaís, frostpinnar, fönn og harðfenni)

2. Þegar gjörningurinn hefst skal vera búið að flytja inn á “sviðið” ílát með ísnum. Staða er tekin fyrir framan áhorfendur, fyrir aftan ílátin.

3. Reynið að bjarga eins mikið af ísnum og hægt er, leiðir til að bjarga ísnum eru: Að borða ísinn, láta hann bráðna að líkamanum, eða önnur leið sem leiðir ísinn inn að þér, gerir hann að þínum ís, tekur hann inn á þig eða inn í. Einnig eru áhorfendur velkomnir að taka þátt í björguninni, gangið á milli með ísinn og hvetjið til dáða.
Þessu er svo haldið uppi þangað til allur ís er upprunninn, tíminn uppurinn ellegar þú hefur misst þrótt.

Ef ísinn klárað er staðið upp og sigur tilkynntur, ef ísinn klárast ekki er uppgjör eða tap kunngjört, eftir því sem við á.

kv. Axel Diego

Axel Diego – Sjálfsmyndir

Pallborðsumræður um líkamann, án hljóðs

Þáttakendum pallborðsumræðunnar er velkomið í rýmið. Hverjum þáttakanda er gefin pensill. Pallborðsstjórnandi biður þáttakendum um að koma sér vel fyrir í rýminu. Áður enn þáttakendur koma inn hefur stjórnandi raðað stólum sitt á hvað um rýmið þannig að það sé algjörlega í höndum þáttakanda hvernig hann kemur sér fyrir í rýminu. Stjórnandi setur svo umræðurnar. Stjórnandinn fer afsíðis og afklæðist slopp en undir honum er stjórnandi í þröngum rauðum búningi. Rauði búningurinn er bleyttur undir handakrikum, á geirvörtum og hjá kynfærunum.  Stjórnandi fer aftur fram þar sem hann kemur sér fyrir fyrir framan þáttakendur í umhverfi sem stjórnandi hefur skapað fyrr. Umhverfið á að vísa til módelteikninga. Stjórnandi horfir á þáttakendur og byrjar hægt og rólega að herma eftir stellingum hvers og eins. Stjórnandi gefur sér 30 sekúndur fyrir hvern einstakling. Síðan rífur stjórnandi þögnina með að þakka fyrir umræðuna og bjóða upp á kaffi og kökur svo að hægt sé að halda samræðunum áfram í þögn. Eftir dágóða stund þakkar stjórnandi fyrir sig.

Bryndís Björnsdóttir

Gengið úr rými ásamt 12 blöðum

“check”-listi:
12 gul-lituð blöð
1x vel yddaður HB blýantur
kennaratyggjó (misjafnt eftir smekk)

segjum að þú sért staddur/stödd í rými. Það inniheldur nokkra veggi, horn, loft og gólf. veldu þér það horn sem stendur næst hurðinni, en þó það horn sem er ekki uppvið hurðina, og gott er ef það tekur hálfhringssnúning frá veggnum til að komast síðan að hurðinni.

hengdu nú 8 blöð upp á vegginn, í “portrett” stillingu og teiknaðu á það örvar sem snúa niður að gólfi. Leggðu hin 4 blöðin á gólfið og teiknaðu örvar á það. leggðu blöðin síðan þannig að örvarnar á blöðunum (sem eru á gólfinu) snúi að þér, meðan þú kemur þér fyrir fyrir framan vegginn sem við ræddum um áðan.

Nú er undirbúning lokið.

Byrjaðu að raða blöðunum sem voru á gólfinu í þá átt sem þig langar að fara, gott er að hita upp tækni í röðun á blöðum með því að fara í t.d. U-beygju, sem krefst smá kunnáttu. Þú byrjar beygjuna með þeim blöðum sem liggja á gólfinu, og kemur 2 blöðum fyrir sitthvorum megin við lappirnar á þér (einskonar…. vegur!). Eftir það er öruggt að taka niður þau blöð sem voru á veggnum, þar sem þú verður þar ekki mikið lengur.haltu áfram að raða blöðum fyrir framan hvortannað og láttu örvarnar ávallt benda í þá átt sem þú vilt fara ásamt því að hafa jafnt báðum megin við þig! Hafðu í huga að þú vilt ekki fara ótroðnar slóðir, þ.e.a.s. ekki fara útfyrir “blaða-veginn” og ekki er óhætt að fara þangað sem þú hefur ekki sett blöðin.

Þú fylgir í raun veginum sem þú býrð til fyrir framan þig, ég get ekkert lofað að þetta verði hindrunarlaus-ferð, en auðvelt er að rífa blöð og óhreinka, þannig passaðu þig á því að stíga ekki á þau! berðu virðingu fyrir þeim, eins og þú værir að ganga sæbrautina, nema þetta er ÞÍN sæbraut, sem þú ert að byggja fyrir sjálfan þig, og munt ábyggilega finna þér góðan stað að lokum.

self-port..

sjálfsmyndir/selvportret

Svona held ég að aðrir sjái mig…

Svona vildi ég að hinir sæju mig-cool

P.S. Ég gleymdi óvart þessu með pixlareglurnar…ég held því miður að myndirnar séu 600 og 450…ég kann samt ekki að breyta því, myndavélin í Photobooth á tölvunni minni er stillt svona-er hægt að breyta því? er hægt kannski að breyta því eftirá?

Self portrait

howiperceive

howothersperceive

self portrait assignment

how others might see me

Other people might just as well see me as a 23rd level elf… Having bow-and-arrow skills equal to most normal beings, being self-assured, planned-out and sure of everything he does…

how i see myself

But I like to see myself as more of an Orc-type… maybe around the 43rd level one, with a craving for destruction. Most Orcs have a lot of passion, and express it in a way most people dont understand, theyre destruction is of course part of creating new things… Yes, Id like to see myself as a huge, masculine beast of creation.

- Bergur Thomas Anderson

Leó – autoportrait

OK, here goes:

Svona sjáið þið mig:

Ég – séður af sjálfum mér:

ASSIGNMENT for föstudagur 11/9

Using any camera/technology you are comfortable with (digital camera, webcam, video camera, GSM, etc) take TWO self-portraits:

1. A portrait reflecting how you think others see you

2. A portrait as you see yourself OR as you would LIKE others to see you

Post them on the weblog at 600 pixels high

We will review them during the next class session beginning at 9:00 in the video classroom followed by some fascinating experiments in the studio. See you then.

Katy Grannan

Fædd árið 1969, sem gerir hana fertuga núna í ár.
Hún útskrfast með Master of Fine Arts frá Yale háskólanum árið 1999.
Síðustu árin hefur hún verið að taka myndir af ófaglærðum módelum,
hún auglýsir í smá auglýsingum lítilla dagblaða og býður 50$ dollara fyrir myndatöku.
Síðan tekur hún portrett myndir af þeim sem svara, yfirleitt fólk á aldinum 20 til 40 ára.

Öll módelin áttu það sameiginlegt í upphafi að þekkja ekki Katy áður en þau hittust í myndatökunni.
En nú eftir sýninguna „Mystic Lake“ þá eru flest módelin hennar í gegnum tilvísun.

Helstu sýningar:
„Another girl. Another planet“ (1999) Samsýning
Sýning sem var Kjúreituð, af Gregory Crewdson sem var fyrrverandi prófessor hennar og 5 annara sem sýndu þarna. Oft gagnrýnd sem pólítísk, sýning, til að sýna kvennmennina í listunum, eftir að Yale háskólinn var mikið gagnrýndur fyrir yfirgnæfandi karlkyns meirihluta.

„Pughkeepsie Journal” (1998)




Allar myndirnar heita Untitled…

„Dream America“  (2000)

Pleasant Valley, NY

Poughkeepsie, NY

„Mystic Lake“  (2006)

Brian, b. 1976

Ken, b. 1961

Michele, b. 1977

Jaime, b. 1979

Meiri upplýsingar:
http://www.katygrannan.com – Lítið af upplýsingum en official síðan hennar.
http://www.artnet.com/awc/katy-grannan.html
http://www.salon94.com/artists/1/index.htm

Allan Sekula

Allan Sekula er ljósmyndari. Hann fæddist árið 1951 í Pensilvaníu. Hann gerði sín fyrstu ljósmyndaverk snemma á 8. Áratugnum og hefur síðan þá haft mikil áhrif á listamenn og ýmsa spekúlanta. Hann fjallar mikið um samfélagjið, kapítalismann og hnattvæðinguna í verkum sínum.

Eitt af hans frægustu verkum er ,,Fish Story”. Þar fjallar hann um allt það fólk sem vinnur í tengslum við hafið hér og þar í heiminum. Hann er gagnrýninn á þann heim sem kapítalisminn hefur búið þessu fólki.

Hann notar stundum texta í verkum sínum og í nýjustu verkum sínum hefur hann einnig notað vídjó.

Hann hefur ferðast mikið um heiminn í heimildasöfnun fyrir verk sín. Hann vill hafa raunverulegar heimildir til að sýna hvernig hlutirnir eru.

Trisha Donnelly

 

 er fædd 1974 í San Francisco. Hún lærði myndlist í University of California og tók mastersgráðu við Yale árið 2000. Donnelly kannar krafta (möguleika) hugans til að gefa hugmyndum tilvist. Donnelly blandar saman öllum miðlum svo sem ljósmyndum, video, skúlptúr og gjörningum. Hún skrásetur aldrei gjörning heldur berast sögur af þeim aðeins frá fólki sem var á staðnum. Við opnun fyrstu einkasýningarinnar sem var haldin í New York sviðsetti Donnelly mótmæli þar sem hún reið inn á hesti klædd í stríðsföt Napoleonstímans og lýsti yfir ósigri. Stundum er talað um verk Donnelly séu áhugaverðari sem hugmyndir heldur en objectar og áhugaverðari útskýrð en án útskýringar. Donnelly forðast að fullnægja áhorfandanum til að falla ekki inn í hugtak skemmtunar. 

Cindy Sherman

Cindy Sherman er fædd í BNA 1954.  Hún ólst upp í New York og starfar þar enn í dag.  Hún byrjaði sem nemandi í listmálun en fannst miðillinn bæði hamlandi og takmarkandi.  Hún fór að einbeita sér að ljósmyndun, þar sem hún gat nýtt tíma sinn í að skapa instant hugmyndir í stað þess að eyða löngum stundum í að mála þær.  Hún reyndi fyrir sér í kvikmyndagerð, en í verkinu dollcloathes sjáum við að Sherman fær snemma áhuga á ímynd kvenna og fatnaði. Það tekur á sig nýja mynd í ljósmyndaseríunni Untitled Film Stills sem samanstendur af 69 ljósmyndum, þar sem Cindy ljósmyndar sjálfa sig í gervi Hollywoodkvenna.  Serían, sem þykir afar póst-módernísk, markar tímamót á ferli Sherman og gerði hana að stórstjörnu í listasögunni.  Hún starfar enn í dag með ímynd kvenna, en hennar nýjasta verk fjallar þó um ímynd trúða.

Viðtal við Cindy

Góð grein frá MoMA

Trisha Donnelly

Trisha Donnelly

http://www.airdeparis.com/trisha.htm

http://preview.moma.org/explore/multimedia/audios/107/audios-all

http://www.artnet.com/net/galleries/search_artworks.aspx

Philip-Lorca diCorcia

Philip-Lorca diCorcia (f. 1953) er bandarískur ljósmyndari. Hann lærði í School of the Museum of Fine Arts í Boston og svo síðar í Yale háskóla þar sem hann lauk við mastersgráðu í myndlist með áherslu á ljósmyndun. Stuttu eftir að hann útskrifast flytur hann til New York og byrjar að vinna sem auglýsinga ljósmyndari. Sú vinna gaf honum ekki einungis fjárhagslegt sjálfstæði heldur einnig tæknilega kunnáttu sem hann nýtir sér svo síðar í listsköpun sína. Í ljósmyndun sinni vísar diCorcia til heillandi heim auglýsingana með vel útfærðum og lýstum senum. Myndefni diCorcia er ávallt hversdagsleikinnn en hann byrjað að ljósmynda vini og fjölskyldumeðlimi.  Mynd af bróður hans að líta í ísskápinn er oftar en ekki nefnt í þessu samhengi.  Þessa ljósmynd tók diCorcia þó nokkuð oft til þess að ná réttri lýsingunni en hann staðsetti meðal annars flass í ísskápinn.

diCorcia færir sig svo síðar út á göturnar þar sem hann tekur mynd af ýmiskonar fólki sem hann borgar ákveðna upphæð fyrir að taka mynd af, upphæð sem fólkið stingur sjálft upp á.

Stílíseruðu ljósmyndir diCorcia af hversdagslegu myndefni myndar díalog á milli ólíkra póla svo það opnar ekki einungis fyrir frekari túlku á myndefninu sjálfu heldur einnig miðlinum.

Douglas Gordon

Skoskur listamaður sem fæddist í Glasgow 1966. Hann gekk í Glasgow school of art og síðar í Slade school of fine art í London. Hann hélt sína fyrstu einkasýningu 1986.

Hann vann Turner verðlaunin 1996 og sama ár fór hann fyrir hönd bretlands á Feneyjar tvíæringinn. Hann hefur sýnt um allan heim meðal annars í MOMA 2008. Þar sýndi hann verkið timeline sem hann fékk Roswitha Haftmann verðlaunin.

verka hans eru að ýmsum toga. Hann notast mikið við video, ljósmyndir, hljóð, kvikmyndir og innsetningar. Verk hans eru stórfengleg og dramatísk.

Eitt frægasta verk hans er 24 hour psycho frá 1993, sem sýnir myndina Psycho hægða nyður í 24 klukkutíma. Myndin verður því eins og einskonar ljósmynda verk. Þar sem hver rammi fær að njóta sín betur. Myndinni er varpað á stórann vegg.

http://www.youtube.com/watch?v=I1jkoMfPa40&feature=related

svart hvítt video af fíl í fullri stærð. Aðeins neðri partur fílsins er sýnilegur og gengur hann um í hvítu herberg.

http://www.youtube.com/watch?v=ROJnqv_tuuw

Monster

psycho hitchhiker

Self-portrait as Kurt Cobain, as Myra Warhol, as Marilyn Hindley, as Marilyn
Monroe
1996

Jeff Wall

Jeff Wall er kanadískur listamður sem vinnur einna helst með ljósmyndir. Hann fæddist árið 1946 í Vancouver, Kanada. Myndirnar hans eru oftast unnar útfrá augnablikum sem hann hefur upplifað og séð og endurskapar þau síðar. Hann og Gregory Crewdson eiga það sameiginlegt að umstangið í kringum hverja einustu ljósmynd er mjög mikið – oftast lýst eins og framkvæmdum við kvikmyndatökur.

Mér finnst áhugavert hversu hvert og eitt einasta smáatriði skiptir máli í myndunum hans,  allt í myndunum er þýðingarmikið og hægt er að rýna endalaust í þær. Hann ákvað að vinna með risastórar og baklýstar útprentanir eftir að hafa séð baklýstar auglýsingar í strætóskýli og fannst þessi aðferð athyglisverð. Með því að sýna myndirnar risastórar og baklýstar þá hugsa ég að hugmyndin sé sú að manni eigi að finnast maður vera á staðnum – eða svona næstum því, hálfgerð þrívídd kannski.

Hér er hægt að sjá video frá sýningu hans á MoMa safninu í NewYork 2007.

Um sýninguna á MoMa : http://www.moma.org/interactives/exhibitions/2007/jeffwall/

Ítarleg og góð grein hjá NewYork Times um Jeff Wall og sýninguna : http://www.nytimes.com/2007/02/25/magazine/25Wall.t.html?_r=1

Kveðja

Klængsi lungnabólga.

Gregory Crewdson

Gregory Crewdson fæddist 1962 í Brooklyn, NY. áður en hann hóf feril sinn sem ljósmyndari var hann hluti af pönkhljómveitinni The Speedies sem sömdu m.a. lagið “Let me Take your photo” og var meiraðsegja notað í Hewlett Packard auglýsingu um daginn. Hann sótti ljósmyndunarnám í NY og útskrifaðist síðan af myndlistarbraut í Yale, þar sem hann starfar nú sem prófessor.

Gregory best þekktur fyrir dularfullar og súrrealískar myndir sínar af Amerískum heimilum og hverfum. Gregory er ljósmyndari sem kann ekki að benda á hlut og ýta á takkann. Senurnar sem eiga sér stað í myndunum hans eru útpældar, dramatískar, skuggalegar og getur löng undirbúningsvinna verið áður en Gregory smellir af. Hann segir kostnað á gerð einnar ljósmyndar geti náð svipuðum upphæðum og stuttmynd, en hann hefur t.d. fengið slökkvilið til að láta hús standa ljósum logandi meðan á tökum stóð eða byggingarfyrirtæki koma og mölva niður eina hlið húss. Hann sér þetta s.s. allt fyrir sér uppí höfðinu á sér og klárar aldrei fyrr en öll smáatriði, hvort sem það eru ljósin, módelin, umhverfið o.s.frv. eru fullkomin. Myndirnar sprengir hann síðan upp í “gluggastærð”, en það gæti verið svo að áhorfandi upplifi sig sem íbúi í hverfunum, eða svo hann sjái í raun öll smáatriðin…

Gregory Crewdson á Luhring Augustine

Fínt viðtal við strákinn:

- Bergur Anderson

Carolee Schneemann

Bandaríska listakonan Carolee Schneemann (f. 1939) hefur ávallt notað nakinn líkama sinn á óforskammaðan máta er hún kannar hugmyndir samfélagsins um líkamann, kynferði og kyn.  Schneeman hóf listferil sinn sem expressjónískur listmálari á 5. áratugnum en eftir að hafa kynnst fyrstu straumum gjörningalistarinnar lág leið hennar fljótt í átt til gjörningsins. Málverkið hefur þó aldrei verið henni fjarri þar sem hún leit á gjörninga sína sem leið, að eigin sögn, til að færa líkamann í málverkið.

Til að mynda í verkinu Eye Body (1963) þar sem hún þakti nakin líkama sinn með ýmiskonar myndlistar-efnivið og gerði þar með sjálfan sig að verkinu (sem virkur aðili gerði hún líkama sinn að objecti verksins í stað þess að falla undir skilgreiningu listasögunnar þar  sem nakin kvennlíkami hennar er óvirka objectið).   Schneemann framdi þennan gjörning í umhverfi sem hún skapaði í líkingu vinnustofu listmanns og fékk Erró til þess að taka ljósmyndir af sér.  Ein ljósmynd sem Erró tók hefur sérstaklega verið tengd við þetta verk en á þeirri mynd liggur Schneemann nakin og tveir garðsnákar skríða um líkama hennar. Að margra mati var þessi ljósmynd talin vera klúr og klámfengin en með þessu verki má segja að Schneemann hefji könnun sína á líkamanum og framsetningu hans í samfélaginu.

Árið 1964 var undir stjórn Schneemann framin gjörningurinn Meat Joy. Schneemann fékk átta mans, fjóra af hverju kyni, til þess að dansa og leika sér með hrátt kjöt, málningu og pappírsafganga og var um einhverskonar upphafningu holdsins að ræða. Með dansi kynjanna nálgast Schneemann líkamann og hans frumstæðustu hvatir. Sama ár byrjar Schneemann á kvikmyndinni Fuses (1964-67) sem sýnir hana og þáverandi kærasta hennar stunda kynlíf. Fyrir Schneemann  var myndin tilraun til að sjá hvort upplifun hennar á eigin kynlífi væri önnur en sú sem klámmyndir og listheimurinn færði henni.  Ekki er hægt að segja að Schneemann sé að fara inn á ótroðnar slóðir með að sýna nakta líkama og hneigðir þeirra en það er nálgun hennar sem er óvanaleg og hefur reitt fólk til reiði en við Meat Joy var ráðist á Schneemann úr áhorfendasalnum og við sýningu á Fuses réðust karlmenn á sætin í bíósalnum með rakvélarblöðum.

Könnun Schneemanns á líkama sínum án skilgreina samfélagsins má einnig sjá í verki sem hún er líklegast hvað þekktust fyrir, en þar gerir hún grein fyrir mótun tungumálsins á líkamann (má sjá vísun í fræði Jacques Lacans, að tungumálið sé komið frá karlinum sem verður til þess að karlinn er miðjan sem konan er skilgrein út frá), en um er að ræða Interior Scroll (1975). Í fyrsta sinn sem hún framdi gjörning var það fyrir framan konur. Hún hóf kvöldið með að labba um vafin í laki og lesa úr bók sinni Cézanne, She Was a Great Painter (1976). Síðan klæddi hún sig úr lakinu, málaði á sig málningu, stóð upp á borði og byrjaði að tosa út pappírslengju úr sköpunum sínum. Schneemann las það sem stóð á pappírslengjunni en um var að ræða texta úr fyrri verki þar sem hún á í samtali við konu um stöðu sína í listinni. Þess má geta að flestir héldu því fram að hún ætti í samtali við karlmann, þess eðlis var textinn.

Listheimurinn hefur hægt og rólega sætt sig við list Schneemann og hún verið viðtekinn, ekki sem sjálfselskuleg könnun á kynferði sínu heldur  sem mikilvæg ígrundun á ímynd kvennlíkamans í listasögunni og daglegu lífi.

ILC

HEIMASÍÐA ILC

http://www.ilc.is/ILC/works.html

 

CV

http://www.ilc.is/ILC/cv.html

 

Grein um ILC

http://www.listasafnreykjavikur.is/desktopdefault.aspx/tabid-2237/3530_read-8015

 

Tree of visdom video

http://video.google.com/videosearch?client=safari&rls=en&q=gjörningaklúbburinn&oe=UTF-8&um=1&hl=en&ie=UTF-8&sa=N&tab=iv&start=0&imgtbs=z&imgsz=m#

 

Gjörningaklúbburinn var stofnaður 1996 og samanstendur af þremur listamönnum: Sigrúnu Hrólfsdóttur, Jóní Jónsdóttur og Eirúnu Sigurðardóttur. Dóra Isleifsdóttir var meðlimur í hópnum frá árinu 1996-2001. Eins og nafnið bendir til eru gjörningar mikilvægur þáttur í sköpun hópsins en búningar, leikmunir og sérhannaðir hlutir eru óaðskiljanlegur hluti af listsköpun þeirra. Icelandic Love Corporation er nafn  Gjörningaklúbbsins erlendis þar sem það undirstrikar sameiginlegan áhuga þeirra á  ást og ákvörðuninni að reka klúbbinn sem fyrirtæki.

Japanski skriðróbótinn

Fann þetta á youtube.  Vildi deila þessu með ykkur.